paco alone

دیالوگ دو بارون خورده

2011-01-19T01:29:00.003+03:30

بارش باران شدید ساعت چهار و نیم صبح شمال مرداد ماه

زن :می دونی من بابت همه چیز از تو ممنوم .تو به من عشق دادی .تو حقیقتا من رو دوست داشتی .ولی می دونی من (اندکی مکث و کمی بغض)من باید یک حقیقت تلخ رو بهت بگم .

مرد درحالی که بسیارمضطرب به نظر می رسه فقط ته دلش می گه ، این حقیقت تلخ جواب سووال من نباشه .همون سوالی که جواب براش نداشتم .یعنی حقیقتی نباشه که می دونم ولی نمی خوام بشنوم .می خوام فکر کنم دروغه .خواب و رویاست .

....زن ادامه می ده که اون حقیقت تلخ اینه که من هیچ وقت اونقدر که باید به تو علاقه نداشتم .

مرد سکوت معنی داری کرده و لبخند می زنه و نمی خواد بشکنه .
مرد:من خوشحالم که صادقانه حرفت رو زدی .
زن شروع می کنه با صدای بلند گریه کردن و مرد با خودش می گه خواهرم همیشه می گه زنها برنده باشند یا بازنده گریه می کنند.

مرد برای باردوم می شکنه و آروم اشکی می ریزه .جوابش رو گرفته بود .اون عاشق بود و مغلوب .به قول یه دوست قدیمی انسانی قراردادی .مرد یکبار در رو در رو شدن با عشقی اساطیری به زعم خودش این جمله رو شنید .انسانی قراردادی و احساس سه بار شکسته شدن داشت .
زن گریه کرد رفت تا برای همیشه بخنده و مرد شکست تا دیگر هرگز بر نگردد به آنچه بود .

در طلوع زیبای آفتاب مرداد ماه شمال مرد این شعر رو فراموش نمی کنه .

ما بدهکاریم به کسانی که ز ما پرسیدند چندم مرداد است ؟؟؟

عکس برگردون تهرون 1

2011-01-05T13:36:00.003+03:30

چند نکته کوچیک

تو تهران اگه به اندازه یه نم بارون بریزه که زمین خیس بشه همه چیز تو هم می پیچه به قول راننده تاکسی خط شوش- مولوی :"داشی باز

قاعده شاش بلبل آب از آسمون اومد (منظور نم نم بارون)همه چیز .....پیچ شد .خودتون جای خالی رو به سلیقه خودتون پر کنید .

@@@@@@

یکی داشت به یکی می گفت اونقدر تاثیر گذارنبود که به خاطرم بمونه . شدت تاثیر با عمیق شدن خاطرات نسبت مستقیم داره .

@@@@@@

یه تاکسی خیابون رو بسته بود به صورت افقی .تا بره جای یه ماشین که داشت از توپارک در می اومد .به من می گفت صبر کن .همراه

من گفت براش بوق بزن .گفتم فایده نداره .همراه فرزانه من گفت :میزان فرصتهایی که مردم در ایران به هم می دهند و میزان فرصتهایی

که می گیرند رابطه عکس داره .

فقر فرهنگی

2011-01-05T13:32:00.002+03:30

نکاتی بسیار قابل تامل درباره فقر فرهنگی فقر اینه که ۲ تا النگو توی دستت باشه و ۲ تا دندون خراب توی دهنت. فقر اینه که روژ لبت زودتر از نخ دندونت تموم بشه. فقر اینه که شامی که امشب جلوی مهمونت میذاری از شام دیشب و فردا شب خانواده ات بهتر باشه. فقر اینه که ماجرای عروس فخری خانوم و زن صیغه ای پسر وسطیش رو از حفظ باشی اما ماجرای مبارزات بابک خرمدین رو ندونی. فقر اینه که از بابک و افشین و سیاوش و مولوی و رودکی و خیام چیزی جز اسم ندونی اما ماجراهای آنجلینا جولی و براد پیت و سیر تحولی بریتنی اسپرز رو پیگیری کنی. فقر اینه که وقتی با زنت می ری بیرون مدام بهش گوشزد کنی که موها و گردنشو بپوشونه، وقتی تنها میری بیرون جلو پای زن یکی دیگه ترمز بزنی و بهش بگی خوششششگلهههه. فقر اینه که وقتی کسی ازت می پرسه در ۳ ماه اخیر چند تا کتاب خوندی برای پاسخ دادن نیازی به شمارش نداشته باشی. فقر اینه که فاصله لباس خریدن هات از فاصله مسواک خریدن هات کمتر باشه. فقر اینه که کلی پول بدی و یک عینک دیور تقلبی بخری اما فلان کتاب معروف رو نمی خری تا فایل پی دی اف ش رو مجانی گیر بیاری. فقر اینه که حاجی بازاری باشی و پولت از پارو بالا بره اما کفشهات واکس نداشته باشه و بوی عرق زیر بغلت حجره ات رو برداشته باشه. فقر اینه که توی خیابون آشغال بریزی و از تمیزی خیابونهای اروپا تعریف کنی. فقر اینه که ۱۵ میلیون پول مبلمان بدی اما غیر از ترکیه و دوبی هیچ کشور خارجی رو ندیده باشی. فقر اینه که ماشین ۴۰ میلیون تومانی سوار بشی و قوانین رانندگی رو رعایت نکنی. فقر اینه که به زنت بگی کار نکن ما که احتیاج مالی نداریم. فقر اینه که بری تو خیابون و شعار بدی که دموکراسی می خوای، تو خونه بچه ات جرات نکنه از ترست بهت بگه که بر حسب اتفاق قاب عکس مورد علاقه ات رو شکسته. فقر اینه که ورزش نکنی و به جاش برای تناسب اندام از غذا نخوردن و جراحی زیبایی و دارو کمک بگیری. فقر اینه که تولستوی و داستایوفسکی و احمد کسروی برات چیزی بیش از یک اسم نباشند اما تلویزیون خونه ات صبح تا شب روشن باشه. فقر اینه که وقتی ازت بپرسن سرگرمی و هابیهای تو چی هستند بعد از یک مکث طولانی بگی موزیک و تلویزیون. فقر اینه که در اوقات فراغتت به جای سوزاندن چربی های بدنت بنزین بسوزانی. فقر اینه که با کامپیوتر کاری جز ایمیل چک کردن و چت کردن و موزیک گوش دادن نداشته باشی. فقر اینه که کتابخانه خونه ات کوچکتر از یخچالت(یخچال هایت) باشه.
مطلب بالا
ارسال شده از طرف دوستان

گریز

2011-01-05T01:36:00.002+03:30

در مارپیچ شلوغ و پر هیاهوی هایپر مارکت مشغول خرید بودم که یکی از همراهان من رو صدازد و گفت علی ج .ع.ف.ر پناهی رو دیدم .من که هرگز از دیدن یک آدم به هر دلیل معروف مشعوف نمی شدم به اختیار رفتم به دیدنش .دست دادم و بوسه ای بر صورتش زدم ویک ساعت بعد بر دفترچه کوچکی این گونه نوشتم .

کهکشانها کو زمینم ؟زمین کو وطنم؟وطن کو خانه ام ؟خانه کو مادرم ؟مادر کو کبوترانم ؟

مادر ای کاش هرگز آن روز بر این جغرافیا زاده نشده بودم .مادر دیگر نمی خواهم کشته شوم .مادر به آن سرباز بگو انگشتش را از ماشه بردارد.مادر به آنها بگو دیگر نمی خواهم خون خواهران وبرادرانم را بر زمین ببینم .مادر به آنها بگو که من یک انسانم .مادر به خدا بگو که مرا آزاد کند.مادر دختر همسایه دیگر به خانه بر نمی گردد .مادر صدای شیون مادرش مرا دیوانه می کند .مادر کو کبوترانم؟

مادر گریه می کند برای اندک آرامشی پس از این روز پا در گریز

بدون شرح!

2010-12-21T00:52:00.002+03:30

روزی روزگاری پرسپولیس!

تنها سخن را به عکس می سپارم .

بدون شرح!

2010-12-17T22:13:00.002+03:30

ذره ای حقیقت پشت هر "فقط یه شوخی بود"، کمی کنجکاوی پشت "همینطوری
پرسیدم"، قدری احساسات پشت "به من چه اصلا" ... ،مقداری خرد پشت "چه
میدونم" واندکی درد پشت "اشکال نداره" وجود دارد

آقای پر هوده ...

2010-12-11T01:24:00.002+03:30

داستان مردی می خواست جور دیگرباشد اما شجاعتش را نداشت .داستان من است و تو .با آن کله بزرگ و هوش و ذکاوت و تیز بینی و پرمایگی که پر از فلسفه پوچ گرایی .کسی که دیگر خیلی دور است ولی برای من همیشه نزدیک است .من خاطره ی تو را در عکسهای قدیمی و دوستان مشترک وقاب عکس آویخته بر دیوار و فیس بوک و نوت بوک نگه می دارم .هر از چندی به وبلاگ کم کارت سر می زنم .تو را دوست دارم چون همیشه می خواهی من همان شوم که هیج وقت نمی شوم .تو بر من نگاه می کنی و من بر گذر زمان و ازوقتی عزیز رفت هرگز نیامدی و حتا سراغی از کسی نگرفتی .تو دیگر بسیار تنها نیستی و کمی تنهایی .من هم کمی تنهام و همه تا روز برای همیشه تنها شدن کمی تنهاند.تو نیستی و یادت هست و خاطره ات و دوستانت آنقدر دوستت دارند که گهگاهی ازتو یاد می کنند.تو حالا درست آن طرفی در جایی دیگر از این هستی .تو نیستی .و خاطره پرحرفیهیت هنوز هست .سلام آقای چاق و خداحافظ نهیلیست کبیر.اگرکلامی میان این دو یافتی بر آن اضافه کن

یاد نامه

2010-11-13T13:29:00.002+03:30

یک مهمانی با شکوه برای انسانی که بسیار دوستش می دارم .سالهاست که می شناسمش ،اولین نگاهش پر از صداقت بود و نجابت و کم رویی .چشمانش سرشار ازتیزبینی ذاتی و البته شخصیتش بسیار سختگیر در نزدیک شدن به انسانهای جدید .حالا او ازدواج کرده و زندگیش را با کسی که بسیار دوست دارد تقسیم کرده است .نوشتم تا بگویم تو در تمام این سالها دوست بسیار خوب من بودی و هستی .ازتو ممنونم.
تقدیم به مهدی عزیز

جدی نگیرید

2010-11-07T12:09:00.002+03:30

:قال فیلسوف الکبیر
ازدواج آغاز تنهایی بزرگه
قال هودا :
دردم گرفت علی !
پیرو ازدواج کردن اینجانب
قال شکسپیر
"دم رو دریاب"

پاییز و بدرقه

2010-10-31T15:15:00.004+03:30

پاییز سال 1389
برادرم به پاریس رفت .خواهرم کماکان قول فصلهای بعد را می دهد که بر می گردد و اندکی نیز با ما خواهد بود .مادرم بسیار تنهاست و گهگاهی بدون اراده گریه می کند .من ازدواج کردم .همه اینها در یک هفته اتفاق افتاد .روزها و شبهای شلوغ و پر همهمه .اکنون روزهایی بارانی مثل امروز و شبهایی خلوت و دلگیر .دو سال پیش قراربود من به پاریس بروم .مدارکم کامل نبود .حالا اینجام .و خیلی دلتنگ و گهگاهی یاد روزهای پر هیاهو گذشته می افتم .من و مادر و مهدی و الهام که همه اشان عزیزترینهای زندگی بی هیاهوی من هستند

پاییز 89

2010-07-18T01:15:00.003+04:30

مدتهاست مطلبی در وبلاگم ننوشته ام .برای نوشتن هم حتمن بهانه و سوژه ای لازم هست .بهانه ی من پخش مسابقات جام جهانی .

من یک عشق فوتبال هستم که هنوز با هشتادو پنج کیلو وزن تو سالن فوتبال بازی می کنه و یک مسابقه فوتبال رو باید از دقیقه یک

ببینه .وقتی 12 ساله بودم زمین خاکی بازی می کردم و هافبک بودم .اون موقع جام جهانی نود ایتالیا بود .تموم مسابقات رو دیدم .

روزها تو گرمای 45 درجه سانتیگراد جنوب ایران با جنوبی های با استعداد فوتبال بازی می کردم و بعد شبها فوتبال می دیدم .

صدای حاج رضایی و کوتی و بهربان و شفیع وکوثری رو یادمه .هنوز ترکیب ایتالیای رویایی با والتر زنگا و داگوستینی و دونادونی

و جیانینی و شیلاچی وریکاردو فری و بارسی کبیر رو به یاد دارم .آلمان لوتار ماتیوس و برمه و کلینزمن و بوخوالد و ایلگنر و

هسلر و مولر و رویتر و آرژانتین مارادونا و کانی جیا و انگلیس سر رابسون فقید با شیلتون و وادل و پارگر و پیرس و گاسکویین

و لینیکر و پلات ....لاله های نارنجی با گولیت و ریکارد و فان باستن .....همه مثل زنگ تو گوشم صدا می کنه .یک عاشق فوتبال

که اون رو زها ده یازده سالش بود و نه از مسابقه پیامک خبری بود و نه ازجاودانی و خیابانی و برنامه مزخرفشان ونه ازتبلیغات

همراه اول و نه ازدعواهای دکتر صدر و نصیر زاده نخ نما شده و هومن افاضلی که زحمت ترجمه صحیح تحلیل های کپی برداری

شده رو به خودش نمی ده و نه از عادل فردوسی پور عشق فوتبال و نه از مزدک کنایه گو .تا نیمه شب می شستم و فوتبال می دیدم

و فرداش یا لباسهای فیک تیم ملی آلمان غربی فوتبال بازی می کردم .آدامس می خردیم و عکسهاشو توی یه آلبوم به نام خاطرات نود

پیش یکی از بچه ها نگه می داشتیم .یه نامه توشتیم برای ماتیوس و قهرمانی رو به اونها تبریک گفتیم .کلی پول دار الترجمه دادیم و

ازطریق یه آشنا به آلمان فرستادیم به فدراسیون فوتبالشون .....خطاب به قهرمانان اون روزها یعنی قیصر و ماتیوس ..............

نمی دونم چه طور این همه کار و با عشق و علاقه کردیم .در زندگی که کل مالتی مدیاش 2 کانال تی وی بود این دنیای زیبای ما

و نشانی از عشق به فوتبال بود .حالا از اون روز سالها می گذره و من باید جواد خیابانی رو تحمل کنم .که فوتبال شده ممر در آمدش

و نشان معروف شدنش و سوهان روح شدنش برای ما .شاهکار آخرش که فن بومل رو پسرخوانده و داماد سرمربی هلند اعلام کرد.

آقای فاجعه son-in-lawرو اینطوری ترجمه کرد.دوستان من فعلا با مداد بنویسید .نمی دونید این شاهکارها رو چه قدر با اعتماد به

نفس می گه .چون می دونه هرمزخرفی بگه باز هم صندلی ش محکمه .جاودانی از هرکسی تعریف کنه فرق نمی کنه .حتا اگه صدر

و حاج رضایی رو هرشب در دوشیفت ازشون دعوت کنه هیچ فرقی نمی کنه .صندلی ش محکمه .آقایون بی شک ما از شما بیشتر

عاشق فوتبالیم چون شما ها رو تحمل می کنیم .چه باید کرد ؟؟؟؟؟؟روزهای جام جهانی نود و شب بیداریش به خیر .

دنیای های کوچک من و تو

2010-03-29T19:27:00.004+04:30

همیشه دوست دارم یک محوطه خیلی کوچیک و دنج داشته باشم که یه پاتق باشه برای کسایی که دوستشون دارم .اول هم برای خودم که از همه بیشتر دوستش دارم .توی اون محوطه دنج و نیمه روشن کتاب و قهوه و توتون بفروشم .کتابهایی جیبی قدیمی یا آثاری از چخوف و داستایوفسکی و یا نیچه سیبیلو و... بهترین قهوه ها با یک ماشین تمام اتوماتیک ایتالیایی و یه قهوه جوش ترک و توتونهایی که مستقیم از هلند و ... اونجا بذارم .اون مکان معبد من بشه و پناه دوستان قهوه خور و توتون باز و اهل کتاب و گپ های طولانی اندر باب دنیایی که می چرخه و ما رو هم با خودش می چرخونه .داشتم می گفتم اونجا نه برای پول در اوردن آنچنانی و نه برای زندگی بهتر و ماشین و خونه و فخر فروشی به مردمه و نه کارگاه آموزشی برای یک شغل و کارآفرینی و نه هیچ چیز دیگه که تا حالا فکرش و می کردم .مشتریها اکثرا خودی هستند .که مشتری نیستند .یه سری آدمند که برای فرار از چرخش و فشارهای جاذبه نیوتن یه سری به اونجا می زنند .با هم حرف می زنند .یا شاید هم اونجا می یاند که اصلا حرف نزنند .کتاب بخونند و یا نه اصلا سکوت محض کنند .فارغ از همه بازیهای این دنیا به اسم زندگی بهتر با پول بیشتر و فرزند کمتر حتا به اندازه صفر تا دونه .حتا اونجا می شه به یاد اورد که این دنیا جای رفیق بازی و غیره نیست و اگر هم هست رفیق ت رو درست انتخاب کن .منطق محافظه کاری یه عده آدم که تو زندگی شون یاد گرفتن آسته برن آسته بیان که گربه شاخشون نزنه .انگار که دوست انتخاب کردن هم آزمون کنکور داره یا اول باید یکی رو بنشونی یه دو صفحه سووال ازش بپرسب که آیا دوست خوبی هست یا نه .بگذریم مطلب تو مطلب نکنیم که همینجوری هم گمونم کلی همه چیز قاتی پاتی شده . زندگی من مجموعه ای است از کتاب و فیلم و سیگار و قهوه و دوستان کمی که می شناسم .این ها همه رو زیر یک سقف اوردن بخشی از خوشبختی که هرکدوم از ما یه جوری دنبالش هستیم .مثلا یکی از دوستهای همه چیز تو دنیا رو گذاشته رو رشته بیوشیمی بالینی و خلاصه بالا و پایین زندگی رو تعطیل کرده و خصوصا از تعطیلی اون پایین در عذاب که من هی بهش می گم به اون بیچاره برس که می گه خدا می دونه می خوام ولی تو سی و یک سالگی چی کارش کنم .نشستم خشک بشه بیافته .خوب اونم یه معبد کوچولو داره که یه اتاق دو در دو نم دار تو خونه پدری با غذای مامان پز و یه مشت فرمول و کتاب و غیره .یه سری دانشجوی خوشگیل و مشگیل که دورش هستند و می گن استاد .این آقای استاد با این معبدش و این کتاباش حکایت پیغمبری داره که اصحابش دانشجو هاشند .یکی رو می شناسم که خیلی دوست داره اونقدر تو فیزیک آدم برجسته ای بشه که همه بهش بگند تو تا صبح چقدر خواب انیشتین رو می بینی و وقتی آقا رو می بینی چه بهت می گه .اون هم کوبیده رفته اونطرف دنیا تو یه آپارتمان نقلی مقلی ط 14 رو به دریاچه تو دمای زیر صفر درجه تو یه آزمایشگاه کوچیک و از همه دوستانش دور و دنبال فتح و الفتوح در باب نسبیت و کوانتوم و جهان در پوست گردو .یکی رو می شناسم صبح بسمل گویان کرکره مغازه رو می ده بالا وسط بازار و تا بوق سگ مجبور بجنگه تا بجای یه لقمه نون دو لقمه نون در بیاره .یکی رو می شناسم اونور دنیا رفته که یه اثری از خودش باقی بذاره چون به شدت نهیلیسته می خواد نمیره و بی اثر بشه حتما سر قبرش مقبره می سازیم .یکی دیگه که اونهم از وحشی بودن این مردم (عده اکثریت) در رفت آمریکا چون چس ناله های فلسفی (نحله روشنفکری به تعبیر خویش)گوشی نمی شنید و حالا که رفته می گه حتمن باید برگشت وسط گا و گوساله و البته بزغاله های سبز . اینها همشون نبودند .حالا همه اینها رو گفتم که بگم عجب دنیایی شده باید وسط جکوزی اکنون کمر رو ماساژ داد .وگرنه مغز می ترکه و انقدر گذشته و آینده چپندر قیچی شده که ....بگذریم من یه روز این معبد رو می سازم همه با هم به ریش دنیا و روزگارمی خندیم و به همه بازیهای ارباب دنیا می گیم آقا جون به تخمم .....

مرگ

2010-03-27T20:59:00.002+04:30

از در که وارد شدم نزدیک کانتر ایستاده بود .مثل همیشه خونسرد و آرام صحبت می کرد و برای آینده شغلی اش برنامه ریزی می کرد .داشت یک قراداد امضا می کرد .چونان قدم می زد و فکر می کرد که گویی تمام جاودانگی را بر کوله بارش همراه دارد .با هم احوال پرسی کردیم و من رو به دفترش دعوت کرد تا حساب و کتاب و کنیم و قهوه ای بنوشیم .من هم پذیرفتم و چاره ای هم نداشتم .مجبور بودم اینگونه وقت تلف کنم تا پول بگیرم و ...:) ولی یک تلفن طولانی داشت .در مورد یک کاری که نیمه کاره انجام شده بود و کلی هم پول بابتش داده بود .به هر حال من تسویه حساب کردم و کمی از کار صحبت کردیم و سال تو را به هم تبریک گفتیم و دریغ از این که سال نو برای ایشون هرگز شروع نخواهد شد.رفت شمال برای سرکشی به یکی از رستورانها و دیگه بر نگشت .این چنین یک شبه پدرخوانده در روزهای پایانی اسفند 88 از زمین رفت و خدا می دونه کجا رفت .همه این چند کلمه وصف آخرین ملاقات با رضا نایب ، صاحب نایب ساعی و فروشگاههای ویکتوریا و ....بود .خدانگهدار پدر خوانده .
من مرگ او را به سختی باور می کنم ، چه برسد به مرگ خودم .روایت کاستاندا از مرگ همچون مشاوری است امانتدار در باز گفتن حقیقت که مرگ در نیم متری شانه چپ ماست .مرگ اینگونه معمایی هراس انگیز ، همانند جاودانگی ....
سال عجیبی بود و دردناک پر از بیم وامید

یادم رفته بود روزی ....

2010-02-10T22:29:00.003+03:30

نه دگر آهی مانده است و نه حسرتی .نه دیگر دلی مانده است نه صحبتی .برهوتست اینجا .ایستگاه آخر ذهنی که برای همیشه توقف کرده .حیرت زده و مستاصل از آنچه قرار بود بشود و نشد و آق آسمان !ستمگری باران و قهر خورشید .اینجا مدار صفر درجه است .صبوعیت آنانی که نام انسان را بر پیشانی کریهشان کوبانده اند ، تهوع آور شده .سگهایی که کاملا غریزی حمله می کنند و پارس می کنند .چه بگویم از رنج این همه سال سگی .دو هزار سال نه بیشتر .خورشید پشتش را به ما می کند و در این تاریکی صدای نعره هایی است که دیوارها می خورد و به صورتها بر می گردد.تفو بر این هستی و بر این خاک ستمگر .که هر که ازاو زایید همه ستمی شد بر خاک پست تر و عصیانگری که بر دار است و عصیانگری که صدایش فریاد جغدی است در کوچه های باران خورده و غمگین شهر من .آه !شهر غمگین من بوی تعفن برانگیز دروغ بکارت تو را درانده است .بکارتی که سالها پیش مادربزرگی برای ماندگاری اش شب زنده داری می کرد .با سیگار و چای و قرآن و سجاده .سجاده های صداقت برچیده شدند و سیگارها روی دست فرزندان مادر به عزا نشسته سوخت و تو ماندی و من و از من هیچ نماند جز نامی سرتا پا فراموش شده و فراموشی وفراموشی .....نمی خواستم ناله کنم ولی به دروغ نمی خندم .تنها زانوانم را در می کشم و دو تا فلوکستین و یک لیوان آب ....

عزت زیاد

مترسک عاشق

2009-12-09T20:14:00.008+03:30

بدین گونه کلمه آغاز شد و آغاز سرانجام شومی رارقم زد و شومی خویش را در چشمان گریان مادران فرزند مرده فریاد کرد و فریاد طنین دردی بود در فضایی خالی از آزادی و آزادی نیرنگی بود و فریبی و فریب همان نفرین آسمان بود و آسمان همان سقفی که در کودکی هایل میان من و خدا و خدا عدالتی غیر قابل رویت و حسی غریب که در شریان زمان خویش را به باور بودن من تحمیل می کرد و من ذاتی هستم رو به زوال و زوال همان مرگ رازقی است در باغچه ای که دردستهای خشک پدر بزرگ معنی یافت و پدر بزرگ شمایل ابر مردی بود بسیار تنها و تنهایی اندوه بی پایان همه انسان هایی است که حساسند و عاشق و عشق همان کلمه نخستین بود و میوه ممنوعه و میوه ممنوعه همان آگاهی است و آگاهی نوش داروی تلخی بعد از مرگ آزاده ای روی زمین به دست اهریمن و زمین وارث این همه گور است و صدای پای عابرانی که امیدوار و ناامید برگهای پاییزی را خرد می کنند .خرد شدن همان شکستن است و به بیهودگی رفتن و بیهودگی همان سووال نخستین است بودن یا نبودن ؟این گونه نهال شک کاشته می شود و دروغ بزرگ در ژن های تو رسوخ می کند و شک می شود انگاره بزرگ همه آن چیزی که بودن را به چالش می کشد وانگاره همان ترجمان عشق من به تو بود و عشق من به مانند چهره مترسکی بود نظاره گر و هراسان و بی گناه ...

یک داستان کوتاه از چخوف

2009-12-09T13:46:00.005+03:30

همين چند روز پيش، «يوليا واسيلي ‌‌‌‌اِونا » پرستار بچه‌‌‌هايم را به اتاقم دعوت كردم تا با او تسويه حساب كنم .
به او گفتم: بنشينيد«يوليا واسيلي ‌‌‌‌‌اِونا»! مي‌‌‌‌دانم كه دست و بالتان خالي است امّا رودربايستي داريد و آن را به زبان نمي‌‌‌آوريد. ببينيد، ما توافق كرديم كه ماهي سي‌‌‌روبل به شما بدهم اين طور نيست؟
- چهل روبل . -
نه من يادداشت كرده‌‌‌‌ام، من هميشه به پرستار بچه‌‌هايم سي روبل مي‌‌‌دهم. حالا به من توجه كنيد..
شما دو ماه براي من كار كرديد.
- دو ماه و پنج روز
- دقيقاً دو ماه، من يادداشت كرده‌‌‌ام. كه مي‌‌شود شصت روبل. البته بايد نُه تا يكشنبه از آن كسر كرد. همان طور كه مي‌‌‌‌‌دانيد يكشنبه‌‌‌ها مواظب «كوليا» نبوديد و براي قدم زدن بيرون مي‌‌رفتيد.
سه تعطيلي .. . . «يوليا واسيلي ‌‌‌‌اونا» از خجالت سرخ شده بود و داشت با چين‌‌هاي لباسش بازي مي‌‌‌كرد ولي صدايش درنمي‌‌‌آمد..
- سه تعطيلي، پس ما دوازده روبل را مي‌‌‌گذاريم كنار. «كوليا» چهار روز مريض بود آن روزها از او مراقبت نكرديد و فقط مواظب «وانيا» بوديد فقط «وانيا» و ديگر اين كه سه روز هم شما دندان درد داشتيد و همسرم به شما اجازه داد بعد از شام دور از بچه‌‌‌ها باشيد.
دوازده و هفت مي‌‌شود نوزده. تفريق كنيد. آن مرخصي‌‌‌ها ؛ آهان، چهل و يك‌ ‌روبل، درسته؟
چشم چپ «يوليا واسيلي ‌‌‌‌اِونا» قرمز و پر از اشك شده بود. چانه‌‌‌اش مي‌‌لرزيد. شروع كرد به سرفه كردن‌‌‌‌هاي عصبي. دماغش را پاك كرد و چيزي نگفت.
- و بعد، نزديك سال نو شما يك فنجان و نعلبكي شكستيد. دو روبل كسر كنيد ..
فنجان قديمي‌‌‌تر از اين حرف‌‌‌ها بود، ارثيه بود، امّا كاري به اين موضوع نداريم. قرار است به همه حساب‌‌‌‌ها رسيدگي كنيم.
موارد ديگر: بخاطر بي‌‌‌‌مبالاتي شما «كوليا » از يك درخت بالا رفت و كتش را پاره كرد. 10 تا كسر كنيد. همچنين بي‌‌‌‌توجهيتان
باعث شد كه كلفت خانه با كفش‌‌‌هاي «وانيا » فرار كند شما مي‌‌بايست چشم‌‌هايتان را خوب باز مي‌‌‌‌كرديد. براي اين كار مواجب خوبي مي‌‌‌گيريد.
پس پنج تا ديگر كم مي‌‌كنيم.
در دهم ژانويه 10 روبل از من گرفتيد...
« يوليا واسيلي ‌‌‌‌‌‌اِونا» نجواكنان گفت: من نگرفتم.
- امّا من يادداشت كرده‌‌‌ام ...
- خيلي خوب شما، شايد …
- از چهل ويك بيست و هفت تا برداريم، چهارده تا باقي مي‌‌‌ماند.
چشم‌‌‌هايش پر از اشك شده بود و بيني ظريف و زيبايش از عرق مي‌‌‌درخشيد.. طفلك بيچاره !
- من فقط مقدار كمي گرفتم ...
در حالي كه صدايش مي‌‌‌لرزيد ادامه داد: من تنها سه روبل از همسرتان پول گرفتم . . . ! نه بيشتر.
- ديدي حالا چطور شد؟ من اصلاً آن را از قلم انداخته بودم. سه تا از چهارده تا به كنار، مي‌‌‌كنه به عبارتي يازده تا، اين هم پول شما سه‌‌‌تا، سه‌‌‌تا، سه‌‌‌تا . . .. يكي و يكي.
- يازده روبل به او دادم با انگشتان لرزان آنرا گرفت و توي جيبش ريخت ..
- به آهستگي گفت: متشكّرم!
- جا خوردم، در حالي كه سخت عصباني شده بودم شروع كردم به قدم زدن در طول و عرض اتاق.
- پرسيدم: چرا گفتي متشكرم؟
- به خاطر پول.
- يعني تو متوجه نشدي دارم سرت كلاه مي‌‌گذارم؟ دارم پولت را مي‌‌‌خورم؟ تنها چيزي مي‌‌‌تواني بگويي اين است كه متشكّرم؟ - در جاهاي ديگر همين مقدار هم ندادند.
- آن‌‌ها به شما چيزي ندادند! خيلي خوب، تعجب هم ندارد. من داشتم به شما حقه مي‌‌زدم، يك حقه‌‌‌ي كثيف حالا من به شما هشتاد روبل مي‌‌‌‌دهم. همشان اين جا توي پاكت براي شما مرتب چيده شده.
ممكن است كسي اين قدر نادان باشد؟ چرا اعتراض نكرديد؟ چرا صدايتان در نيامد؟
ممكن است كسي توي دنيا اين قدر ضعيف باشد؟
لبخند تلخي به من زد كه يعني بله، ممكن است..
بخاطر بازي بي‌‌رحمانه‌‌‌اي كه با او كردم عذر خواستم و هشتاد روبلي را كه برايش خيلي غيرمنتظره بود پرداختم.
براي بار دوّم چند مرتبه مثل هميشه با ترس، گفت: متشكرم!

پس از رفتنش مبهوت ماندم و با خود فكر كردم در چنين دنيايي چقدر راحت مي‌‌شود زورگو بود

تشکر اثر آنتوان چخوف

آوایی در سکوت

2009-11-26T23:46:00.004+03:30

چیزی به مثابه آواز سکوت می خواندمرا،

من صدای تو را می شنوم و ناگهان

فرو می افتم و در رویایی گم می شوم .به مانند پژواکی ، آنگاه که روحمان به ملاقات یکدیگر در می آیند .وقتی که تو آن واژه ها را بر زبان می آوری و قلب من از تپش باز می ایستد .آری !بازایستادن آغاز می کند .ناگهان خویش را به تمامی در می افکنم . به راستی این چیست که به سوی من می آید .زمانی که من باز می ایستم و توان حرکت ندارم .زمانی که نفسهای من به شماره می افتند .وقتی که تو می گویی عاشقم هستی و بدین گونه جهان در حرکت است و درون من ومن در پناه امن عشق تو غنوده ام .تو متعلق به من هستی .آنگاه که تو با من هستی و من چشمانم را فرو می بندم ، احساس می کنم که در حال پرواز هستم همچو چلچله ای که تازه از لانه جدا شده و برای لحظه ای میان بهشت و دوزخ زمان از حرکت باز می ایستد ، وقتی تو آن کلمات را نجوا می کنی وقتی که تو می گویی عشق من هستی .عشق من هستی .در این لحظه جز حضور تو همه چیز از زندگی تهی می شود و این خوشبختی بی پایان در افق خروشان روبری مان تا همیشه می ماند و هر بار می گویی عشق من هستی این سمفونی عظیم تکرار می شود و این حس بی بدیل ابدی ..عشق من ....وقتی که به من می گویی که تو عشق من هستی می دانی که من چه اندازه دوستت دارم؟

قورباغه ها

2009-11-17T12:32:00.002+03:30

این همه سکوت از برای چه بود ؟این همه رنجش و زایش درد .این همه آبستنی شدن از درد ها و زخمهای کهنه .به دوش کشیدن گونی آلام خیانت یک ابله خوش خط وخال .معصومیت دروغین یک بازیگر آماتور که ، کوبه در را تکان می دهد مایوسانه تا که بگوید ببخشید سه سه بار نه بار گه خوردم .بگو خوردی که خوردی !!حالا چرا پاشنه در رو از جا برکن می کنی ؟ابله ، اینگونه می پنداری که همگان از کیش تو هستند و متوسط ضریب هوشی توده زیر خط فقر است .به قول بر و بچه های اون پایین مایینا خودتی !حالا بگذریم که ییهو این زخم عمیق خودشو نشون داد و اینا .ولی وقتی ازکنارت رد می شم می خوام عق بزنم .عاشقان عقربانند و آتش ترسان و تو گربه ای هست لوس و عروس هزار داماد که می شکنی و می شکنی و نمی دانی تصور این همه دور از انسانیتت در وسططت چه قدر ساده شده است .مثل نوشتن یک آی با کلاه برای تو بی کلاه .چه قدر خوب دروغ می گویی .مثل یک فاشیست که دروغ را آنقدر محکم می گوید که طرف در راست خودش شک کند .اونقدر از دستت تو عصبانی نیستم که این مشتی خزعبلات رو سر هم کنم و بعدن تو ذهنم عذر بخوام از اندکی آدم که این متن رو خوندن ولو اگه یک کلمشو .ولی ، اما ، شاید !!!!دلگیرم از اینکه تو کاری رو با انسانها می کنی که من در جنوب این خاک هنگام غروب در آبگیرها با قورباغه ها می کردم .یک لگد محکم و متلاشی شدن آنها .ما شوخی شوخی می خندیدیم و آنها جدی جدی متلاشی می شدند .من به حس خودم همچو هرانسانی که حسی است تا عقلی باور دارم .عبور از انسانها ساده است ولی این راه بی برگشت اتوبان یک طرفست .برگردی ترکیدی و وای به اون روزی که تو بترکیدی .چه قدر دروغ و تظاهر و تردید و نمایش های مزخرف زندگی سگیت وسط آسفالت می ریزه .فکر می کنم دو سالی می شه که پلاس نباشی تو این کافه و اون خیابون .چون دیگه زیادی تنها شدی .اینا رو ننوشتم که بخونی که اصلا نمی دونی که خودتی و یه جایی مثل اینجا من می نویسم ولی نوشتم چون دلم برای قورباغه ها تنگ شده بود .می خواستم بگم متاسفم ولی اونا دیگه نیستند .می خواستم بگم خیانت کردن یک کاره و اعتراف دروغ و بهانه اورردن هم یه کار دیگه است .این دنیا می چرخه و می چرخه .این شهر فرنگ سرشار از خواستنیها و نیرنگها و دلفریبیهاست و انسانهایی با حلقه گمشده داروین تفاوت دارند که کمی هم غم دیگران رو می خورند و نه کاه و ینجه معطر....بگذریم

نغمه غم انگیز یک مسافر

2009-10-22T13:56:00.001+03:30

و عشق
صدای فاصله هاست
صدای فاصله هایی که غرق ابهامند
نه
صدای فاصله هایی که مثل نقره تمیزند
و با شنیدن یک هیچ می شوند کدر
همیشه عاشق تنهاست
و دست عاشق در دست ترد ثانیه هاست
و او و ثانیه ها می روند آن طرف روز
و او و ثانیه ها روی نور می خوابند
و او ؤ ثانیه ها بهترین کتاب جهان را
به آب می بخشند
و خوب می دانند
که هیچ ماهی هرگز
هزار و یک گره رودخانه را نگشود
و نیمه شب ها با زورق قدیمی اشراق
در آب های هدایت روانه می گردند
و تا تجلی اعجاب پیش می رانند
هوای حرف تو آدم را
عبور می دهد از کوچه باغ های حکایات
و در عروق چنین لحن
چه خون تازه محزونی
حیاط روشن بود
و باد می آمد
و خون شب جریان داشت در سکوت دو مرد
اتاق خلوت پاکی است
برای فکر چه ابعاد ساده ای دارد
دلم عجیب گرفته است
خیال خواب ندارم
کنار پنجره رفت
و روی صندلی نرم پارچه ای
نشست
هنوز در سفرم
خیال می کنم
در آبهای جهان قایقی است
و من ‚ مسافر قایق ‚ هزارها سال است
سرود زنده دریانوردهای کهن را
به گوش روزنه های فصول می خوانم
و پیش می رانم
مرا سفر به کجا می برد ؟
کجا نشان قدم ‚ ناتمام خواهد ماند
و بند کفش به انگشت های نرم فراغت
گشوده خواهد شد ؟

دوست خوبم اینقدر این مطلب زیبا بود که دوست داشتم همه بخوانند

عبور

2009-10-19T18:25:00.006+03:30

بگذر از عبور فاصله ها و دمی بیارام در میان هیاهوهای صدای گنجشگ ها و لق لق زدن لک لک ها .به پیام قاصدک ها گوش کن و منتظر فرود آنها باش ، خبر از مرگ می آورند و شومی .از هذیان باغچه های بی گل و رازقی هایی که پر پر شدند .از بی حضوری تو در میان حضور این همه غریبه .از مظلوم نمایی گرگها و کرکسان و ناکسان و بی کسان .از غربت تو وتنهایی من . از خواب ابدی اسطوره هابر طاقچه های گلی .از جاری شدن اشک بر گونه های تو در میان دود سیگار من .از زانوهای گره کرده تو که اوج معصومیت کودکانه بود ، وقتی که بسیارتنها بودی و من پناه امن تو بودم .بدین گونه بی بدیل ترین خوشبختی ها نصیب من وتو می شد .به این قاصدکی که من در گوشهایش نجوا کردم و پف کردم گوش کن .چه غمگنانه و بی خبر رفتی .نامت رو بر زبان می آورم .آرام با خودم می گویم .....ف مثل فرشته .همان فرشته باغ مونت پارناس که بسیار با من نجوا می کرد .می خواهم آرام همه چیز را مرور کنم .نه بی فایده است .از این گونه رفتن دلخورم .

سبز

2009-09-10T11:10:00.001+04:30

"مادر بزرگ
گم کرده ام در هیاهوی شهر
آن نظر بند سبز را
که در کودکی بسته بودی به بازوی من
در اولین حمله ناگهانی تاتار عشق
خمره دلم بر ایوان سنگ و سنگ شکست
دستم به دست دوست ماند
پایم به پای راه رفت
من چشم خورده ام
من چشم خورده ام
من تکه تکه از دست رفته ام
در روز روز زندگانی ام"

حسین پناهی

وبلاگ پیرمرد ودریا

2009-08-18T14:23:00.002+04:30

زمانی مطلبی نوشتم با نام شکلات داغ که با این جمله شروع می شد ...پیرمرد قایق خویش را به آب انداخت ......یکی از دوستان نکته سنج این مطلب رو به عنوان طنز مطرح می کرد که وبلاگ پیر مرد چرا به روز نمی شه .حالا می خوام با همین نام یک صفحه باز کنم و فقط داستان کوتاه بنویسم .

احساس و تفکر

2009-08-13T13:03:00.002+04:30

بی گفت و گو روزگاری سخت سیاه به هم می رسانم

کلمات ساده چندان بی مایه و عبث اند

پیشانی صاف نشان از غیاب درد است

آنکه خنده ای سر می دهد

هنوز خبر موحش و خوفناک را نشنیده است

آه !که حکایت غریبی ست این روزگار

سخن از درخت گفتن بیشتر به جنایتی می ماند

چرا که خاموشی گزیدن است بر این همه دشت

وآنکه آسوده خاطر در کوچه راه می رود

درد برادری را به جان ندارد

راست است :تنها از سر تصادف

روزی ِ خود را بدست آوردم

اما هیچ چیز با من سبب نمی شود

که میدان به این شکم دهم

راست است :بیشتر به اتفاقی می ماند زنده ماندنم

اگر بخت یاری نکند کار تمام است

می گویند بخور، می گویند بنوش و به آنچه داری خوش باش !

آخر چگونه ؟چگونه آخر نانی به دندان زنم که از قاتق گشنه ای بریده ام

آخر چگونه لبی به آب تر کنم که از لبان تشنه ای گرفته ام

با این همه می خورم و می نوشم

کاش عقلی به سرم می بود

در کتاب های کهن آمده است خردمندی یعنی :

پااز معرکه عالم بکش

عمر کوتاه ات رابی هراسی دریاب

با تنابنده ای تندی نکن

برابر هر بدی ، خوبی نشان

به امیالت پشت کن و فراموش کن .

چنین پندی خود را خردمندی جازده است

اما من مرد این کار نیستم

چرا که بی گفت وگو روزگاری سخت سیاه به هم می رسانم

برتولد برشت

قصه بی پایان

2009-08-10T14:12:00.010+04:30

آنقدر خشمگین بود که مبهوت نگاه می کرد .نمی دانست که چه بگوید .زیرا که داستان او به نقطه پایان رسیده بود و بزرگترین افسوس او این بود که حال دیگر نمی دانست که او کیست .برای پایان یک داستان باید حتما پاسخی باشد .این هجمه سکولاریستی نبود ، ماجرای شبهای طولانی نخوابیدن ها بود .انتظار کشیدن بود .سوالات بی پاسخ بود .این زندگی او بود .دروغ ، دروغ ...همه این روزها و شبها را به دروغ سپری کرده بودند .گناه حوا بود یا آدم ؟مهم نیست .مهم این بود تبدیل حقیقت بدین گونه در زیر آفتاب ، وقیحانه بود .واژه ترس شاید مرحمی بر این درد می شد و پاسخی بود بر این همه بی آلایشی و سادگی و اطمینان .آری ! او ترسیده بود .پس دمادم خیانت می کرد .دروغ می گفت که این حلقه ای بود از زنجیره دروغ نخستین .پس دیگر هر چه بگوییم بی ثمر است .زیرا این بکارتی است از دست رفته .شرافت و بکارت ، چه واژگان هم آوایی .می گویندشان قافیه ، هان !آری !ای روزگاری عزیزترین ، حالا با اندوهی بی پایان بایدهمه چیز را وابنهیم .باید فراموش کنیم روزگاری بودیم .هستن و بودن و شدن و داشتن .تمامی مصدرهای امیدوار کننده را به دور انداخت و فراموش کرد .فقط باید خواب رفت و فراموشش کرد . اما باز هم در خواب زنگها زنگ می زنند و من تو را درخواب می بینم .پایان این قصه را علاجی نیست ، جز نظاره گر بودن .آری این قصه پایانی ندارد .

ای غمگنانه ترین هستی

ای حسرت انگیزترین آرزو

ای حزن انگیزترین آواز

ای رفته بر باد

ای گمشده در میان مه

ای متحیر مانده در چرخش ماه

ای تمام ، ناتمام

ای پرستوی بی آشیان

ای خواب سبز اقاقی

ای سروش بی صدا در گلوی قناری

باش

نغمه

2009-08-03T14:49:00.003+04:30

فریاد می زنم فریاد !از هنجره ام خون می چکد، خون ...

آری ، آری !من شکست خورده ام .زمین گرد نیست یه چیزی شبیه به بارپاپای فراموش شدست .

ارغوان بیرق گلگون بهار

تو برافراشته باش

شعر خونبار منی

یاد رنگین رفیقانم را

بر زبان داشته باش

تو بخوان نغمه ناخوانده من

شاخه همخون جدا مانده من

ه . و .ش . ن .گ ا.ب.ت.ه.ا.ح

دخترک بنزین فروش

2009-07-23T14:17:00.005+04:30

محل کارم رو ترک کردم .از پله ها که پایین می اومدم دیدم یک خانمی بدون حجاب پشت در یکی ازواحدها ایستاده .یک نگاهی با تعجب بهش کردم و لبخندی زدم گفتم ، اتفاقی افتاده و ما خبر نداریم .گفت پشت در موندم .روی درب نوشته بود سالن آرایش و زیبایی .....

خندیدم و عبور کردم .ازاون روز هر وقت اونجا می رفتم حواسم بود ببینم کسی پشت در مونده یا نه .که برام جالب بود خانمهایی که اونجا رفت و آمد داشتند جز شیک ترین بانوان تهران بودند.که نوبت داشتند برای یکی از گرانترین سالنهای پوست و موی تهران .بگذریم ......کمی آنطرف تر در زیر آسمان گرم (سوزان) این شهر ، با یکی از دوستان در جستجوی پمپ بنزینی خلوت کل منطقه غرب تهران از شهرک غرب و حوالی روگشتیم .شلوغ بود .خیلی شلوغ و ناگهان توی یکی از کندروهای اتوبان نیایش نزدیک سردار جنگل چشممون به خانمی افتاد جوان که عینک آفتابی به چشم زده بود و کنار یک پراید چند تا چهل لیتری بنزین گذاشته بود و بنزین می فروخت .بله !دخترک کبریت فروش در یک مسیر کندرو داشت بنزین می فروخت .یاد این شعر ه نجفی افتادم ، که می گه :"تو بوی زمین سوخته ما رو می دی خانم .ما که از مردی مردیم .لااقل تو مرد باش ".دستانش سوخته بود.زیر آفتاب بشکه ها ی چهل لیتری بنزین رو بلند می کرد و بنزین می زد .می خواستم بگم خودم انجام می دم .اینقدر کارش و جدی انجام می داد که نتونستم بگم .
این روزا هم می گذره و با یک امید زنده ام .به امید روزی که این دستهای سوخته و این قلب تکه پاره شده التیام یابد .روزی او مادر خواهد شد و شاید آرزوی مادر شدن را داشته باشد ولی افسوس و دریغ و اندوه از این همه رنج که بر قلب این مردمان و این زنان جاری است .تو بوی بنزین می دی خانم ......

مرثیه ای برای یک رویا

2009-07-05T16:42:00.003+04:30

به نام عشق
رازقي پرپر شد
ياس در چله نشست
تو به خاک افتادي
کمر عشق شکست

احمد شاملو

عزیز جون سلام ....البته چه سلامی ؟!تو که دیگه افتادی توی تخت و منتظره ملک الموتی .البته به زعم خویش .کم می شنوی و نمی بینی .راه نمی ری . عزیز !این روزا دست و دلم به هیچ کاری نمی ره .دلم تنگ شده .برای همه چیزهایی که داشتیم و نداشتیم .عزیز !یادته بچه بودم و ازت سووال می کردم که این آقا کرواتی که نفت این مملکت و ملی کرد آدم خوبی بود .تو می گفتی :هیس !!ولش کن .عزیز !برای چی ؟حالا می فهمم .عزیز دلگیرم نه از این رو که بازنده شدم .که اصلا مسابقه ای نبود .باشه عزیز به خاطره تو هیس .ولی این هیس هیس ها گوشم رو کر می کنه .عزیز رازقی های پرپرشده دلم رو می سوزونه .عزیز می دونی گاهی فکر می کردم هراس من ازمرگ نیست ، ولی حالا هست .اصلا نمیدونم چرا دارم این حرفها رو برای تو می زنم .ولی نسلی هستیم در میان راه .سرگشته میان ماندن و رفتن .ما خس وخاشاکیم که در میان غبارهای کوچه و پس کوچه های تنهایی مان پرسه می زنیم .ازهیچ می رویم به پوچ .از هستی به عدم .در آستانه دری ایستادیم کوبه ندارد .فریادها در گلو مرده .بهت زده ایم .میان آرمانهای دموکراسی و آنچه می بینیم و می شنویم .آنچه می شود .ما مردمیم .شاید روزی بیاید ....یاسها به چله نشسته اند .ما باید چه کنیم ؟ زیرا که گلویم فشرده شده است از بغضی که دیگر نمی ترکد .من نمی دانم چه خواهد شد؟تو می دانی .

سکوت سبز

2009-06-18T20:41:00.001+04:30

ابتدا نادیده تان می گیرند

بعد بر شما می خندند

سپس با شماره مبارزه می کنند

سرانجام شما پیروز می شوید .

گاندی

تولدی دیگر باید

2009-06-15T21:14:00.000+04:30

منم آری منم که از این گونه تلخ می گریم .روز تولد من بود .ازهمه برای تبریک متشکرم .اما این روز ها خسته ام مثل همه شما .امروز دو بار گریستم .
سبز باشید

موج سبز

2009-06-09T11:12:00.001+04:30

آیا موج سبز موجی منحصرا هیجانی است؟
(یا آیا بیش از آن چه که باید، هیجانی است؟)

این روزها این گفتار بیش از گذشته در میان برخی نوشته های دارای تم روشنفکرانه مان به چشم می خورد که: "ما ملّتی هستیم که در طول تاریخ همیشه می دانیم که چه نمی خواهیم، امّا نمی دانیم که چه می خواهیم." و این ویژگی باعث می شود که فقط "نه" گفتن را خوب بلد باشیم. برای برکندن بنیاد آن که می خواهیم به او "نه" بگوییم با هم خوب متحد می شویم، ولی بعد اتّحادمان بر سر آن چه می خواهیم، چندان پایدار نمی ماند و گاه حتی اوضاع بدتر می شود و ... . در گفتمان هایی که آب و رنگ روشنفکری بیشتری به خود می گیرند دو اصطلاح "سلبی" و "ایجابی" در این باره زیاد به کار گرفته می شود. به این صورت که می گویند رویکرد جامعه ی ما در این گونه مقوله ها معمولا "سلبی" است. این نوع رویکرد دلالت دارد بر اتّکاء بیشتر بر بخش مبتنی بر حذف و آن چه که می خواهیم نباشد. امّا رویکرد "ایجابی" بیشتر بر آن بخش از گفتمان دلالت دارد که "هست"های آن چه می خواهیم را در بر می گیرد. از این منظر عدّه ای می گویند که جامعه ی ما گفتمان "سلبی" را خوب بلد است، اما گفتمان "ایجابی" بلد نیست. در این مورد مثال های تاریخی عدیده ای هم می آورند. و نهایتا موضوع را به این جا می کشند که : پس موج سبزی که امروز کشور را فراگرفته نیز موجی است سلبی و برای "نه" گفتن است و جنبه ی ایجابی ندارد، بلکه جنبه ی احساسی دارد. من در این نوشتار می خواهم مقداری این مسأله را بازتر کنم و توضیح دهم که چرا به نظر من موج سبز امروز، این گونه نیست و این قضیه درباره ی حرکت فراگیر امروز مردم ایران صدق نمی کند.

در ابتدا این را مشخص کنم که با بسیاری از مثال های تاریخی که در این مورد آورده می شود موافقم. من هم معتقدم که در گذشته رویکرد ملّت ما غالبا "سلبی" بوده است. امّا از دید من، هر چه به امروز نزدیک تر می شویم، جنبه ی "ایجابی" رویکرد اجتماعی مان پررنگ تر می شود. یکی از حرکت ها و جهت گیری های جمعی ارزشمند ملّت ایران در این سال های اخیر، که حقّ آن در تحلیل های اجتماعی آنچنان که باید ادا نشد، رای دادن مجدّد مردم در انتخابات ریاست جمهوری 1380 به سیّد محمّد خاتمی بود. این حرکت از زیباترین حرکت های ایجابی سالیان اخیر است. ملّتی که 4سال را با وضعیت هر 9 روز یک بحران سپری کرده بود، نجیبانه مجدّدا به پای صندوق های رأی آمد و این بار محکم تر و در بار دوم با آرایی بیشتر از دوره ی قبل ( با حدود 21.5 میلیون رأی)، بر تداوم سیاست ها، منش و تفکراتی صحّه گذارد که سیّد محمّد خاتمی نماینده ی آن بود. سیاست ها و تفکراتی که ملّت، 4سال مداوم نتایج مختلف آن را در اجرا لمس کرده بود. پیش از آن نیز دو رئیس جمهور برای بار دوم انتخاب شدند، امّا این اولین بار بود که ملّت، گام دوّم خود را محکم تر می نهاد و آرای دوره ی دوم یک رئیس جمهور بیش از دور قبلیش می شد. جنبه ی "سلبی" این حرکت بسیار کم رنگ بود. این در حالی بود که ارزیابی های کارشناسان درباره ی دوره ی قبلی ( در سال 76 ، یعنی اولین دور انتخاب خاتمی در برابر ناطق نوری) مبتنی بر وجود جنبه های سلبی پررنگی بود و در ادبیات سیاسی به "نه"ی بزرگ ملّت ایران معروف شده بود. (اگرچه در آن مورد هم به نظر من اغراق شده و در همان سال 76 نیز جنبه ی "ایجابی" قضیه کم نبود.)

به انتخابات سال 84 که نگاه می کنیم، در مرحله ی اوّل انتخابات، بیشتر روح ایجابی حاکم بود. در عین این که حدود 19 میلیون نفر از دارندگان حقّ رأی در فضای ناامیدانه ی آن ایّام در انتخابات شرکت نکردند، امّا آن حدود 29 میلیونی که شرکت کردند بین 7 کاندیدا به انتخاب کسی پرداختند که به هر دلیل مناسب تر می انگاشتند. (فعلا با امّا و اگرهایی هم که درباره ی تخلّفات واقع شده در آن دور مطرح شد کاری نداریم.)
امّا بر دور دوم آن انتخابات البته فضایی "سلبی" و از جنس "نه" گفتن در دوگانه ی هاشمی-احمدی نژاد حاکم بود. حتی شاید بتوان گفت نزدیک به 40% از آرای 10 میلیونی هاشمی رفسنجانی در دور دوم از جنس نه گفتن به احمدی نژاد بود، و در طرف مقابل حتی شاید درصدی بیش از این در جهت "نه" گفتن به هاشمی.

امّا امروز چه طور؟ آیا مردمی که اینچنین شورمند در کوچه و خیابان ها موج سبز به راه انداخته اند بیشتر تابع احساساتشان هستند؟ ارزیابی من چنین نیست. من در عرصه های مختلف جامعه که سرک می کشم، فضای "ایجابی" را نیز به حدّ مناسبی مشاهده می کنم. نگاهی به این همه سایت و وبلاگ که به بررسی تحلیلی و آماری ادّعاهای داوطلبان می پردازند بیندازید. این همه پیامک محتوی آدرس وبسایت بانک مرکزی و مرکز آمار ایران که بین مردم جهت بررسی صحّت و سقم ادعاها و برنامه های داوطلبان ردّ وبدل می شود را ببینید. قبول دارم که البته پوشش موبایل و اینترنت نسبت به 4سال پیش بسیار افزایش یافته، ولی این افزایش، به هر حال، نهایتا موجب افزایش تبادل اطلاعات و تحلیل ها شده، و این یعنی حرکت بیشتر به سمت رویکرد ایجابی. ادّعای من البته این نیست که این تمرین های نه چندان ریشه دار در سنّت ما، کامل و بی نقص است. امّا میزان تغییر نسبت به گذشته در حدّی است که از نظر من بسیار ارزشمند است. روزنامه ها را که نگاه می کنیم، بسیار بیش از گذشته به تحلیل های روشمند و مبتنی بر آمار و اطّلاعات می پردازند. (باز تأکید می کنم که البته با نقایصی، که به نظر من طبیعی است و در آینده باز بهتر و بهتر خواهد شد.) در میان مردم که می رویم کلّی جزوه و بروشور و ... در همین رابطه ها تکثیر و پخش شده و به چشم می خورد. انیمیشن ها و ویدئوکلیپ ها ی آماری مختلف و متعدّدی ساخته شده و خصوصا بین قشر جوان به صورت بلوتوث ردّ و بدل می شود. این ها که می گویم منظورم این نیست که الان اجتماع در هیئت یک فیلسوف در حال تجزیه و تحلیل اطلاعات و نهایتا نتیجه گیری است! قرار هم نیست و نبوده که این گونه باشد. امّا افزایش رویکرد مبتنی بر تجزیه و تحلیل به نحو قابل توجّهی مشاهده می شود و این از نظر من – که خود همراه با جامعه در مسیر تجربه قرار دارم- بسیار ارزشمند است.

از سوی دیگر، قرار هم نیست که در هر شرایطی، رویکرد مطلقا "ایجابی" حسن باشد. حتّی در جامعه ای پیشرو نظیر فرانسه، چند سالی بیش نگذشته از زمانی که مردم فرانسه در دور دوّم انتخابات ریاست جمهوری شان تا حدود زیادی با رویکردی "سلبی" و از جنس "نه" گفتن پشت ژاک شیراک ایستادند (با وجود انتقاداتی که به او داشتند)، تا نامزد مقابل او- ژان ماری لوپن- که یک ملّی گرای افراطی فاشیست مآب بود عنان کشور را به دست نگیرد.

و باز نکته ی دیگر این که، وجود هیجان در ایّام و عرصه های انتخاباتی فی نفسه چیز بدی نیست. با نگاهی به کمپین های انتخاباتی باراک اوباما در انتخابات اخیر آمریکا موج هیجانی عظیمی را نیز حس خواهید کرد. "هیجان" آن حرکت تغییرطلب را که از آن بگیرید، مرده ریگی بیش باقی نمی ماند. از آن ترکیب متناسب عقلانیت وهیجان بوده که امروز پرزیدنت اوباما به عنوان چهره ای متعادل در عرصه ی بین المللی، جایگزین جرج بوش تندرو با سیاست های نابخردانه اش گردیده است.

امّا نکته اینجاست که در این ترکیب رویکردهای عقلانی "ایجابی" و "سلبی" و رویکردهای هیجان مدار از همان انواع، آیا موج سبز امروز از ترکیب نامتوازنی برخوردار است؟
نظر من در پاسخ به چنین سؤالی این است که "موج سبز" از ترکیب نسبتا متوازنی برخوردار است.
آن مقدار که این موج، سلبی و از نوع "نه" گفتن است، با توجّه به شرایط روز کشور و قرارگرفتن کشور در لبه ی پرتگاهی مهلک، حقیقتا لازم است. و انگار در این "نه" گفتن، بسیاری از کشورهای دیگر جامعه ی بین المللی نیز با ما هم نظر هستند. مگر آن که بخواهیم تصوّر کنیم اغلب کشور های دنیا که در شورای امنیت با رأی های 15 بر صفر – 15 برصفر (و در یک مورد هم 14 در برابر یک ممتنع) علیه سیاست های 4ساله ی اخیر ایران رأی می دهند، همگی همراه با ما به بیماری "نه" گفتن تاریخی ایرانی گرفتار آمده اند!
آن مقداری که این موج برخوردار از "هیجان" است هم فی نفسه اشکالی ندارد و حتی برای پویایی یک کمپین انتخاباتی لازم هم هست. "هیجان" در این عرصه، در صورتی منفی ارزیابی می شود که یا مهار از کف بدهد و امکان تبدیل آن به خشونت زیاد باشد (که در موج سبز با تدبیر و درایت مردم و راهبران، چنین نیست و نخواهد بود) و یا این که اساسا فقط هیجان باشد و خالی از عناصر عقلانی، که چنین هم نیست. من اگرچه تفکیک متعصّبانه در این عرصه را نمی پسندم، امّا نقش عناصری که معروف به نمایندگی عقلانی-تحلیلی جامعه هستند را نیز در این موج به حدّی شایسته می بینم. حضور بخش قابل توجّهی از نویسندگان، هنرمندان ، اساتید دانشگاه ها، دانشجویان، فارغ التحصیلان دانشگاه ها و کارشناسان مختلف در این موج، بر غنای آن از این جنبه ها هم افزوده است. ضمن آن که هیچ گاه قرار نیست و حتّی نیکو هم نیست که جامعه منحصرا به مثابه یک فیلسوف عمل و انتخاب کند. اساسا بشر و شناخت او آمیزه ای از عناصر مختلفی است که عقل متفلسف هم یکی از وجوه مهمّ آن است. امّا ترکیب متناسبی از این وجوه مختلف است که شناخت متعادل تری را از حیث تأثیرگذاری مثبت در عرصه ی اجتماع پدید می آورد.

من امروز از دیدن این موج در کشور سرفرازم و بر خود می بالم. احساس افتخار می کنم از این که اهل میهنم در برابر دروغ پردازی هایی چنین هنرمندانه- که گوبلز، وزیر تبلیغات هیتلر جلوی مواردی از آن باید لنگ بیندازد- بسیار پیشروتر و بهتر از آن زمان ملّت آلمان تشخیص می دهند و عمل می کنند. ملّت آلمان در آن زمان گوسپندوار در پی یافتن غرور درهم شکسته شان در پی آن دروغگوی بزرگ راه افتادند. امّا ملّتی که من قطره ای از آن هستم چه به دقّت بخش بزرگی از دروغ های این روزها را در کارگاه اندیشه ی خویش تجزیه و تحلیل می کند. و چه بخش بزرگی ازاین ملّت را می بینم، که به این دروغ ها آگاهی یافته و این آگاهی را تکثیر و به ما فرزندان خود منتقل می کند. درود و هزاران درود باد براین ملّت سرفراز و آگاه. الحقّ والانصاف، باید گفت: بر ملّتی درود که چونان بیافرید.

پایدار باشید
ف. آشنا

انتخابات ، دموکراسی ، آزادی

2009-05-22T16:47:00.003+04:30

درود بر دوستان عزیزم در ایران و خارج از ایران

عزیزان دوست ، تا چندی دیگر انتخابات ریاست جمهوری در ایران برگزار می شود .ازهمه عزیزان خواهشمندم که برای تایین سرنوشت خویش در انتخابات آینده شرکت کنند .برای ادامه راه آزادی و دموکراسی و راهی که آقای خاتمی آغاز کرد .امروز آقای مهندس موسوی نیز با همان پیامها ، نوید روزهای بهتر را می دهند .ما به عنوان یک شهروند ایرانی وظیفه داریم که سرنوشت خویش را با دستهای خویش رقم بزنیم .بسیار سخن هست از حفظ و صیانت آرا . دوستانی که (با عرض پوزش ) عوامانه به انتخابات نگاه می کنند .مثلا رییس جمهور از پیش تایین شده است .یا اینکه هر کس انتخاب شود تفاوتی در سرنوشت ما نمی کند .امیدوارم دوستان این نوع عقاید خودشان را کنار بگذارند و با واقع بینی در انتخابات شرکت کنند .دوستان من واقعا به تمام این چهار سال گذشته نگاهی بیاندازیم متوجه خواهیم شد که سرنوشت ما و اتفاقاتی که در پیرامون ما می افتد چه اندازه به آقای رییس جمهور وابسته است .

پس تا روز انتخابات .....................

حتما راهی دیگر هست

2009-05-15T23:08:00.000+04:30

وقتی به اخبارنگاه می کنم –البته اخبارهای نسبتا واقعی – و کشتار مردم بی پناه را در غزه می بینم .وقتی به سیرالیون فکرمی کنم و حمله دولت به ببرهای تامیل که جدایی طلب محسوب می شوند ومتعاقب آن کشتارمردم بی دفاع را می بینم و فرار از باتلاق ها و مرداب ها و ترورهای بی پایان سلفیون عرب در همه جای دنیا و مناظر وحشتناک کشتار مردم در گوشه گوشه دنیا ، بسیارآزرده خاطر می شوم .وقتی کانال تی وی را عوض می کنم ناگهان دختر ها و پسرهای استخوانی را می بینم که به عنوان مدل برروی سن می روند و همینطور وقتی تصادفا زندگی ستاره های هالیوود را می بینم گمان می برم که درخوابم .اینهمه تفاوت در شهردنیا بسیارشگفت آور و عجیبه و اصلا بهت آوره .اگر در جایی همایش صلح برگزار بشه عده معدودی خبرنگار حضوردارند در حالیکه اخبار جنگ همیشه خوراک مطلوبی برای خبرنگاران محسوب می شود .الماس سیاه (نفت) عامل اهمیت خاورمیانه است .عامل اصلی برای جنگ و خونریزی است .این رنج آوره .وقتی محمد خاتمی ازگفتگوی تمدن ها سخن می گفت و هانتینگتون از برخورد تمدنها ، یک صدا به گوش می رسید .انفجار و فروپاشی برج های دوقلو در آمریکا .آغاز حمله به نفت و آغاز کشتار بی گناهان .تهدید دولت ها و تاوان ملت ها .راستی کی تموم می شه ؟ هیچوقت می دونم .!!!اما این سیاست بازها و سیاستمداران نمی خواهند به گفتگو بنشینند ؟نه هرگز .!!!می دونم چون دولتها مهمند و نه ملت ها و تمدن ها .مردم می میرند .هیچکس نیست فریاد بزند آنها مردمند .جنگ که آغاز می شود ژنرال ها برروی نقشه خطوط رو جابه جا می کنند و سربازان در ستون های موازی می میرند . این رنج کی به پایان می رسه ؟
دریورو ویژن امسال یک آهنگ هست که من می پسندم وآنهم دو زن اجرا می کنند .یک یهودی و یک عرب یهودی که خواستار صلح هستند . آنها می خوانند که حتما راه دیگری هست .

اعترافات

2009-05-12T10:15:00.002+04:30

عاشقی بر برگ سبزی اینگونه نوشت

برای من بسیار عجیب است که معشوقه من هرگز ندانست که چه قدر دوستش داشتم ؟!او هرگز ندانست که همه بی اهمیت های دنیا با او مهم و قابل توجه می شوند .بااو می شد زیباتر زیست و دلخوش بود به حضور گلهای خشکیده بردیوار وزنده دید این مردگان بی جان را زیرا که نبض او برساقه گیاهان جاری بود .به آنها رنگ می داد وزندگی .معشوقه من هرگزندانست که میراث جاودان هرانسانی تنها دوستی است سرشارازوفا وصداقت و راستی .تا حسرتی نماند و اندوهی .یادگار او برای من یک چرای بزرگ است .من برایش هیچ پاسخی ندارم .با تو شبهای روشن جاودانه روشن می ماندند . فضای مه آلوده آینده با نوری سفید شکسته می شد .هیچ وقت آن روز را ازیاد نمی برم که دست بر شانه هایت گذاشتم و آرام در گوش تو نجوا کردم ، آری زندگی کوتاه است .من در ازدحام و شلوغی فاصله ها گم شدم .زیرا که دیگر فاصله ها را قدمهای نامریی غریبه ها پرکردند .من گم شدم در تو یاتو گم شدی در من ؟!بربرگی سبز می نویسم ، زیرا که این برگ در فصلی دیگر سرخ خواهد شد و سرانجام همچو من و تو می خشکد و در زیر پای عابری که ازرگباری پاییزی می گریزد ، خرد می شود وآنگاه تنها یادگار من وتو نیز می میرد .نه !!! معشوق همیشه پابرجا نیست .معشوق تنها با دستهای خویش می رود .می میرد و همچو برگی خزانی ازشاخه می افتد .فراموش می شود .فراموش می کند .من در زیرآسمان این دنیا زندگی کردم زیرا که دلنگرانت بوده ام .این هم خود بهانه زیبایی بود .برای هربودنی بهانه ای لازم است .بی چرایی ، زیستن نتوانم که چه رسد به عاشقی کردن .همیشه بهانه ای داشته ای برای رنجیدن و تو به این بهانه ها زنده ای .تو راز معشوق ماندن رااینگونه دیدی و این راهی بود پر از خطا .بسیار خطا .عجیب است برای من که تو هرگز حرمتی نگذاشتی بر این همه محبت ؟چرا؟حرمت نگهدار گل "ام" که این .....همه را دیدی وشنیدی و لمس کردی .پس چگونه می شود اینقدر به خطا رفت .؟در مه شکفتن نیز هنری است .آنجا که ازدیده ها پنهانی .ازدیده ها پنهان شو و به یاد آور .بربرگی سبز نوشتم که عمرش به اندازه قطره اشکی است .آری !همان چشم انداز خاطره ای خواهد شد و حسرتی و دریغی .عاشق سرو بلند است. همیشه استوار که در خاطره ی ریشه می ماند و برگها می میرند به خزان و ریشه ها در زیر خاک پابرجایند .ساقه سرو حلقه های دارد از روزگار عاشقی که پشت نهاده است و سپری کرده .معشوق برگ سبز خاطره هاست .به سودای فصلی رنگ می بازد به سرخی می رود و زرد می شود .روزگاری مسافر می شود و سرگردان در هوا .به عشوه "ی"بال پروانه ای به زمین می رسد و آنگاه عابری از آن می گذرد .سرو تنهاست و آزاده و با شکوه .روزگاری پیله ای بودیم تا پروانه شدن واین راه جزبه آهسته رفتن نبوده است .عاشق مرغ دریایی است که به اشتیاق معشوقه اش دریا ، از اوج به پایین می آید و سر به آب می کوبد تا باشکوه بمیرد .....قلم ایستاد

منم آری منم

2009-05-07T14:24:00.002+04:30

بار دیگراز آتش خویش سوختم .عاشقم و با داغ زاده که این راهرگز هراسی نیست .ققنوسم ، ققنوس. زاییده شده درشبی بهاری .به آب صداقت مرا پاکیزه کردند .اهل آن دورهایم ،آنجا که تنها عشق میراث بازماندگان است .معتقدم به سادگی و همه دنیایی من کوله پشتی بیش نیست جزیادگاررفیقان مرد و نامرد .گاه گاهی خسته و رنجور می شوم و ازفرط تنهایی بر اشیانه تنهایی آتشی می زنم که آن هم به سودای عشق است و به یاری معشوق .هراسی ندارم که این بی کاروان کولی ، اینگونه ققنوس وار خویش را به آتش زند و از خاکستر خویش زاده شود .هراسی نیست هرگز.این ودیعه آسمانی را من نگاهبانم .سر به بالین یاس نمی نهم که فریبم دهد عشوه افسون گر خونین سحر.آری !باردیگرسوختم و خاکسترشدم و ازخاکسترخویش زاده شدم .من تا عدم اینگونه می سوزم .که این مرام من است .ازاین دون ،دون مایه دنیا از این عروس هزار داماد رنجورم و در پی خلوتی هستم و دستی نوازشگر که افسوس مرا پایان دهد .

منم آری منم که ازاین گونه تلخ می گریم .

فرشته "ی" من

2009-05-07T01:38:00.003+04:30

آن شب از بلندیهای روبروی برج میلاد به آسمان نگاه می کردم ، بسیارخسته بودم .آزرده خاطر و رنجور و زخم خورده وتنها .بسیارتنها ، آنقدرکه احساس می کردم که همه جا مه آلودوسردودهشتناک اسست .باور نمی کردم .آنجا جای آموختن تبود و تنها مکان تسلیم بود وتصمیم و رهایی .من تسلیم رابرگزیدم .شهابی ازآسمان گذشت ومن آن را به عنوان نشانی برگزیدم .وقتی ازپله ها پایین آمدم ،تورادیدم فرشته من .بالهایت سفید وچشمانت نافذ.تو مرا درآغوش گرفتی و من شرمگنانه ازتو هم می ترسیدم .توبه من خندیدی و من آرام آرام اشک ریختم و تو آنقدر زیبا نگاه می کردی که گویی میکل آنژبه داوود نبی می نگرد .سرشار ازعشق و لطافت و هرگز از من عبور نکردی .من دانستم که آن شهاب تو بودی .فرشته من !!نگاهت آرام است و حضورت محل امن ومن با تو درجلجتایم ، مصلوب شدم و دوباره زنده شدم .تنها نامت را فرشته می گذارم که وجود تو بسیاربالاتر است و زیباتر.من باتورستگارم

رنسانس بر لبه تیغ

2009-04-25T23:42:00.001+04:30

صدایی آرام و دلنشین و چهره ای مهربان ، همراه با لبخندی که نشانی است از رسیدن به رویایی به نام پا گذاشتن به سرزمین مادری است .اززبان خودش شنیدم :کودک شش ساله ای که یک سال را به همراه پدرش برروی زمین در کلاس روم "ی" که پدرش تدریس می کرد ، می خوابید توانست پرسپولیس را قهرمان ایران کند .این چهره که نمی دانست سرزمین مادری اش این روزها چه حال و هوایی دارد ازپله های فرودگاه امام ،پس از سی سال پایین آمد .چهره آرامش ،وقتی که مادرش رامی دید وسپس بوسه بر مادرش و اشکهایش و احترام به سرزمین مادری اش اوراازدیگران مستثنی کرد .

گویی او برای ماموریتی ویژه آمده است .پیشرو برای رنسانس در فوتبال ایران .فضای بیمار و بحرانی آن روزها هنوز این جسم نیمه جان(فوتبال) را به زمین نزده بود .او آمد و ادبیاتی نوین را بر جریان ورزش این مرزوبوم جاری ساخت .او آرام سخن می گفت و متین و بالبخندی دلنشین .با احترام به همه و اعتماد به نفس سرشار .انسانی ازهوش و احساس سرشار.او مربیگری اش هوشمندانه و مدیریتش احساسی بود .قهرمانی پرسپولیس و مهارستاره ها و ستاره ستیزی و به حاشیه راندن ستاره نماها و کنارزدن سوداگران قدرت و محبوب شدن او همه را واداربه ستایش کرد .

او لقب "امپراطور را گرفت "و پرسپولیس را قهرمان کرد و این مسیر سخت راپیمود تا افشین قطبی شود .محبوب ملتی که گویی هرگز چنین شخصیتی را در فوتبال ما تصور نمی کردند .افشین قطبی سرانجام ، سودای رهبری تیم ملی فوتبال ایران را در سرپروراند .مردی شناخته شده و محبوب و صاحب یک سابقه درخشان وحالا نتایج خوب در پرسپولیس ،خودش را برای حضوردرتیم ملی آماده می دید .اما او بالاخره با تمام هوشش بازی خورد و جای خود را به علی دایی داد .سرانجام او ایران ترک کرد ورفت .

امروز او برای بارسوم به ایران بازگشت و مردم برای استقبال ازاو هجومی بی سابقه به فرودگاه بردند .درودی دوباره بر امپراطور و این باربرلبه تیغ ......

آقای مایلی کهن که مورد لطف سازمان ورزش و فدراسیون(تاج) واقع شده بود به یکباره این قبا رابردوش خویش برآزنده ندانست وآنقدر عصبانی شد تا اینکه آقای کفاشیان راوادارکرد تا کاری که پانزده ماه پیش باید انجام می داد را انجام دهد .او بازگشت با قلب شیر و لبخندش و اعتماد به نفسش و دانشش و گاهی تصمیمات عجیبش .آیا این رنسانس و اصلاحات با افشین ادامه دارد تا بیانیه نویسان کمی بیاموزند و هجو گویان بیندیشند؟بازگشت امپراطور آیا برای او آرامش می آورد و یا اصول گرایان برای حمله به او دست به قلم می شوند و زندگی خصوصی اش را شخم می زنند .جیره خواران سکو نشین چه طور؟آیا افشین هم باید بشنود "حیا کن ، رها کن " .ما به تماشا نشسته ایم .برای تو آرزوی موفقیت دارم "جنتلمن"

سخناني از دالايلاما

2009-04-25T08:39:00.000+04:30

به خاطر داشته باش که عشقهای سترگ ودستاوردهای عظیم، به خطر کردنها و ریسکهای بزرگ محتاجند.

وقتی چیزی را از دست دادی، درس گرفتن از آن را از دست نده.

این سه میم را از همواره دنبال کن
محبت و احترام به خود را

محبت به همگان را

و مسئولیت پذیری در برابر کارهایی که کرده ای

به خاطر داشته باش دست نیافتن به آنچه می جویی گاه یک
شانس بزرگ است.

اگر می خواهی قواعد بازی را عوض کنی اول قواعد را بیاموز.

به خاطر یک مشاجرۀ کوچک، ارتباطی بزرگ را از دست نده

وقتی دانستی که خطایی مرتکب شده ای، گامهایی را پیاپی
برای رفت آن خطا بردار...

بخشی از هر روز خود را به تنهایی گذران

چشمان خود را نسبت به تغییرات بگشا، اما ارزشهای خود را
به سادگی در برابر آنها واننه.
به خاطر داشته باش گاه سکوت بهترین پاسخ است.

شرافتمندانه بزی؛ که هر گاه بیشتر عمر کردی، با یادآوری
زندگی خویش دوباره شادی را تجربه کنی...

زیرساخت زندگی شما، وجود جوی از محبت و عشق در محیط خانه و
خانواده است.

در مواقعی که با محبوب خویش ماجرا می کنی و از او گلایه
داری، تنها به موضوعات کنونی بپرداز و سراغی از گلایه های قدیم نگیر.

دانش خود را با دیگران در میان گذار..... این تنها راه جاودانگی است

با دنیا و زندگی زمینی بر سر مهر باش

سالی یک بار جایی برو که تا کنون هرگز نرفته ای

بدان که بهترین ارتباط آن است که عشق شما به هم، از نیاز
شما به هم سبقت گیرد.

وقتی می خواهی موفقیت خود را ارزیابی کنی، ببین چه را از
دست داده ای که چنین را به دست آورده ای.

در عشق و آشپزی جسورانه دل را به دریا بزن

نان ، سونامی ،اسطوره

2009-04-09T12:55:00.006+04:30

اتفاقی که روز هشتم فروردین در ورزشگاه آزادی افتاد و بحث های مفصلی که پیرامون شکسته شدن غرورملی (!!) و حضور آقای رییس جمهور و ازدست دادن شانس صعود به جام جهانی و غیره ،پیرامون این موضوع مطرح شد ، منتج به برکناری علی دایی از سرمربی گری تیم ملی ایران شد .علی دایی که به عقیده بنده در ورزش ایران یک پدیده خاص به شمار می رود ، سپر بلا شد و همان گونه که یک شبه آمد یک شبه هم رفت .به عقیده من این موضوع از جهات مختلف قابل بررسی است .آسیب شناسی سقوط یک قهرمان
این موضوع در سطح کلان و خرد در حال بررسی است .اما اینکه من چرا این موضوع را انتخاب کردم را عرض می کنم .

علی دایی و امپراطوری اش نه مرثیه می خواهند و نه مرثیه خوان .علی دایی با ادبیات خاص خودش که پس از بازگشت از دوران پر افتخارش ازاروپا و دستاوردهایش که شامل پول و شهرت و .....بود کار خود را در تیم ملی آغاز کرد .اینکه چه کرد ، تا به این روز گرفتار شود بحث من نیست .بحث من این است که آیا علی دایی نخبه است و ما نخبه کُشی کردیم ؟آیا علی دایی اسطوره است و ما اسطوره شکنی کردیم ؟.آیا علی دایی آنقدر کم هوش است که سپر بلا شود ؟آیا علی دایی آنقدر مهم است که ده روز تمام ، روزنامه ها و تمامی رسانه و من و دوستانم به آن بپردازیم ؟آیا ما مردمان قدر نشناسی هستیم که با دست خود ، قهرمانانمان را به مسلخ می بریم ؟علی دایی سپید است یا سیاه ؟آیا آسیب شناسی برکناری علی دایی و نتایجش در فوتبال ، ما را به مدیران رده بالای ورزش می رساند ؟ما چگونه ما شدیم ؟من پاسخی ندارم .پرداختن به این موضوع نه در توان من است و نه در حوصله من !اما من به چیزدیگری فکر می کنم .به بحران اقتصادی در دنیا که گریبان همه را می گیرد که بی شک امپراطوری علی دایی و امثال ایشان از این مقوله بری است .به روزهای سختی که فراراه ماست . اینکه چه شد و چه بر سر فوتبالمان می آید موضوع من نیست .
موضوع من انتخاب رییس جمهور آینده ایران است تا در یک فضای پاک بتوانم به فرد مورد نظرم رای بدهم .تلاش کنیم برای اینکه این سونامی اقتصادی ما را ویران نکند .این بهمن با تمام قوا می آید .
آری !دوستان عزیزم که قلم زدید برای فوتبال و علی دایی ها و اسطوره ها !!!!!!!
هستیم تا صبح دولتمان بدمد .علی دایی و فوتبال ملی و نمایش های عادل فردوسی پور دربرنامه 90 موضوع من نیست .
موضوع من نان است نان!!!!!

دلتنگی

2009-04-08T12:10:00.003+04:30

شبی بود غمگنانه و ساحلی نمناک

بغضی در گلو فرو خورده و اندوهی عمیق

تو و من و افقی تاریک و مه آلود

آن شب خورجین ما پر بود از دلتنگی و دلخوری

آن روز من کوله بارم را بستم و برای همیشه رفتم

دیگر باران فردا را هم طاقت نکردم

دیگر نه شنیدم و نه دیدم

دیگر مُردم ، تا جایی دیگر زنده شوم

شاید ساحلی دیگر و دلتنگی دیگر

ترانه ای دیگر و خداحافظی دیگر

آن شب من بودم و تو .....

نادانی

2009-04-07T17:39:00.007+04:30

سال 1387 به پایان رسید . احساس می کردم این سال قصد به پایان رسیدن ندارد .انگار وسط رینگ مشت زنی ایستادم .به صورت عجیبی موضوع و مسایل مختلفی به سمت من هجوم می آوردند و من که بدترین سال کاری تمام این ده سال گذشته رو تجربه کردم .
منتظر یک معجزه بودم .شاید این معجزه همان پایان سال بود .چه روزهایی که من احساس کردم که سنگ زیر آسیابم .اززندگی ، ازاین مفهوم گنگ و پیچیده واین واژه که هزاران تعبیر ازآن می شود .زندگی ما را خواهد ساخت .تجربه های گرانبها خواهیم آموخت .
اما جایگاه این تجربه ها کجاست !؟روزهای عمر می روند و ما تنها همین لحظه ها را به عنوان حقیقت زندگی در دستان خود داریم . انسانها ازکنار ما عبور می کنند و همه عابرانی هستند که براساس نیازی خاص لحظاتی را درکنار ما سپری می کنند . زندگی تنها یک واژه نیست و حتا یک مفهوم انتزاعی نیست بلکه یک قطار سریع السیر به مقصدی است نامعلوم که ما بر آن نام سرنوشت می گذاریم .ایستگاه آخر ایستگاه مرگ است .پیچیده و مبهم و نگران کننده و دلهره آور .حس غریزی زنده ماندن و میل به زندگی در تمامی لحظات حیات ما را می ترساند و وقتی برگه های تقویم هر روز حکم به پایان یک بیست و چهار ساعت می دهند و وقتی زمین یک دور کامل به دور خود می چرخد و به خورشید پشت می کند ، ما به ایستگاه آخر نزدیک می شویم . وقتی به گذشته نگاه می کنیم و لحظه های تلخ و شیرین را مرور می کنیم ، حس این را داریم که تمام زندگی همانند یک بعد از ظهر روز تعطیل گذشته است .تمام غمها و شادیها همه حقیر به نظر می رسند .یله به نام زندگی ، این ترن سریع سیر و این همه مسافر که هر کدام به عناوین مختلف کنار ما هستند و هر کدام برای خود مقصدی دارند .

برای من زندگی باور بودن در لحظه است .این ماحصل همان سنگ زیرین آسیاب شدن است .

تهوع

2009-03-13T02:10:00.003+03:30

نیمه شب ، بالکن و دو جام مشروب .مرد و زنی مه زیر تور ماه حرف می زنند .

ز: فراموشی !!کدام فراموشی ؟به تو نگاه می کنم و می دانم ....چه قدرتنها !چه قدر بی حوصله !چرا داری اینقدر اشک می ریزی ؟

تو نگرانی که ازخاطره ها پاک بشی ؟نگران چی هستی ؟تو عاشق نبودی .بودی ؟

م : اه !ازاین کلمه نخ نما شده ی بی حاصل متنفرم .از خود تنفر هم متنفرم .ازتو هم .....

ز:بیا بچه نشو!مثل آدم بزرگا بگو دردت چیه ؟حرف بزن .اصلا بنال !!خوب شد .

م:می تونم خواهش کنم !؟.......

ز:باشه من خفه شدم ، ولی تو حق نداری من رو تو تخیلات خودم رها کنی .با هیچی نگفتن .دلم نمیاد بگم دروغ گفتن .با راستشو نگفتن

م:ببین !من فقط می خوام تنها باشم وفکر کنم .یه کم مشروب بخورم و خودم رو آزاد کنم .

ز:تو خودت رو اسیرکردی .ببین اول خودت رو ببخش !!به اون هم فکرنکن .اون رفته و با کلمات داره با تو لاس می زنه .براش تو مهم

نیستی .خودش مهمه .نگران که دوست داشته نشه .آخه هیچ خری تو دنیا به اندازه تو اون رو دوست نداره .

م : ببین ادامه بدی رو لباست بالا می یارم .

ز:اگه بالا اوردی ، اونم باهاش بالا بیار باشه ؟؟وگرنه انگشتم می کنم تو حلقت .

(مرد لب بالکن استفراغ می کنه ) فردای آن شب ....

م : من دیشب چی می گفتم ؟

ز:اعتراف کردی که یک نفر دوست داشتی و .....

(مرد یادش نمی یاد و بهت زده می شه)

ز:یادت یاشه کلمه دوست داشتن رو پرت نکن و جای اشتباهی خرجش نکن .تقدیم کن .وقتی تقدیم کردی دیگه پس نمی گیریش .دیرتر

بگو و هرگز پس نگیرش .مثل کشمش دیشب بالا می یاری .حالا هم روز خوش برو.....

مرد اونجا رو ترک می کنه و هیچ چیز ازشب قبل یادش نیست .

درنگ

2009-03-03T08:39:00.004+03:30

من هرگز عضو باشگاهی نمی شم که حاضر باشه من رو به عضویت خودش قبول کنه .

وودی آلن ، فیلم آنی هال

ما هرگز عاشق کسی نمی شیم که حاضر ما رو به معشوقگی خودش قبول کنه .

انتظار

2009-03-01T01:01:00.004+03:30

برای تو می نویسم

به تو پناه امن

بغض فرو خورده در گلو

اشک جاری شده بر گونه

سرخی بعد ازسحرگاه

نیلی پس ازباران

خنکای سحر تابستان

به تو ،

سکوت پس ازهق هق

رهایی پس ازاسارت

به تو ای رازقی همیشه سبز

ای یاس همیشه معطر

ای حضورسبز

برای تو که سالیان سال بودی و هستی

که دوری و بسیار نزدیک

حس می کنم تو را در زیر آسمانهای جهان

روزی بر بال پرستوها می نشینم و به دیدارت می آیم

که تو همیشه سبزی ، سبز

به عزیزترینم الهام

آقای دلقک II

2009-02-23T12:14:00.005+03:30

روزی به همراه آقای دلقک به کوهنوردی رفتیم .صبح خیلی زود بود .مثل همیشه نگاهش عمیق بود .باسکوت معنی داری راه می رفت .
بسیارخسته به نظر می رسید .اما مثل همیشه استوار و آزاد .گویی اینکه پرواز می کرد .دستهاشو به پشتش گره کرده بود .با ثبات کامل به جلو می رفت .هر رهنوردی رو می دید چاق سلامتی می کرد .به سان روستازاده ساده ای که تا خیالش راحت نشه که همه در صلح وآرامش هستند ، باید همین طوری با همه گپ بزنه .خیلی رفتیم تا وقت صبحانه شد .اون چاغو کوچیک قدیمی رو در اورود .می گفت دستش ازجنس شاخ گوزن بوده و خود گوزن اجازه داد شکارش کنم و گوشتش رو بخورم تا زنده بمونم .هیچ وقت صحت داستاناش رو نپرسیدم چون می دونستم الان یه چیزی می گه .مثلا چیزی رو که درکی ازش نداری ، در موردش نپرس !!!می دونی ، چون منجر به شک بدون تحقیق می شه .بعد ناگزیر می شی بندازیش کنار .شاید که حقیقتی باشه که تو رو به صلح و آرامش با هستی می رسونه .اون وقت تو اون رو نابود کردی و ازبین بردی .پس ساکت باش ، چون برترین ودیعه های پاک هستی در سکوت به بشر داده شده .باور کن و فقط نظاره کن !!!من در این لحظات که رو به صعود بودیم کوچکی شهر را بیش از همه وقتها حس می کردم .کوچکی دنیا .آلودگی شهر!!آلودگی دنیا!!!خیس عرق شده بودم .برگشتم و به عقب نگاه کردم و یاد اون افتادم .هر موقع می اومدم این بالا یاد روزهای برفی می افتادم ودلتنگیهای خیابان 13 کاشی 15 همون طوری که ساعت 5 عصر شنبه یک روز پاییزی آشنا شده بودیم .بلا فاصله خندید و به من گفت لحظه های تو زندگی هست که باید حلقه های خودت رو با گذشته بکنی .اکنون تو در حال صعود به آینده ای نه گذشته ............
اما ساعتی بعد ؟!!!!

ادامه دارد ....

مجموعه عقاید آقای دلقک

2009-02-13T17:48:00.004+03:30

هر روز صبح ازخواب بلند می شد .درحالیکه داشت ازتخت خواب پایین می اومد ، ازهمه کاینات تشکر می کرد .به دنیا سلام می داد و به همه مردمان دنیا صبح یه خیرمی گفت .هیج وقت طلوع آفتاب رو ازدست نمی داد .بعد از اینکه دوش می گرفت و خودش رو پاکیزه می کرد ، پنجره ها یی را که رو به باغ بود رو باز می کرد .گنجشگان و پرندگان دیگه به سمتش هجوم می اوردند .اون غذای که آماده کرده بود رو برای گنجشگان می ریخت و مقداری رو توی دستش نگه می داشت .پرندگان عاشق او بودند و او عاشق تر بر آنان .بردیوار اتاقش یک صلیب آویزان بود ولی هرگز هیج گرایش مذهبی نداشت .زیر آن نوشته بود ، درود بر تو ای ناصری !ای افسانه ی صلح و عشق .یک تمثال کوچک از فرانچسکو (قدیس آسیزی ) در اتاقش بود که کنارش عود و شمعی روشن بود .
او نامش آقای دلقک بود .سرتاسر خانه محقر و کوچکش پر ازکتابهایی بود که می خواند و خوانده بود .آقای دلقک یک معلم ریاضی بود .
ضد هرگونه ایده و آیین قالبی که کسی از آسمان و زمین بر مردمان بیان می کرد .آقای دلقک بعد ازهمه اینها به مدرسه می رفت و ....

روز اول که اومد سر کلاس چهره اش اونقدر مضحک بود که همه ناخودآگاه خندیدند .یه شلوارسرمه ای گچی ویه پلوور که ازپشتش زده بود بیرون و این وسط یه احمقی دستش رو دراز کرد و پلوور استاد رو کشید .با لبخندی سرشار ازمحبت ، برگشت و گفت مرسی ازتذکر
شما !!!؟؟ حتما درستش می کنم .درهمان لحظه اول ، با لبخند خودش و برخوردش همه رو مبهوت خودش کرد .اما لحجه عجیبش ، باعث شد یک عده موقع درس دلدن خندشون بگیره .باصدای بلند می خندیدند .
آقای دلقک بعد ازتدریس می رفت به سرکشی بچه های بهزیستی و برای اونها کتاب می برد وشکلات و مدتی اونها رو می خندوند .
آخر هفته ها به کوه می رفت و اونجا در دل کوهستان آوازهای بی معنی می خوند و غش غش می خندید .هر آدمی که از کنارش
می گذشت ، با خودش زمزمه می کرد که خدا یه عقلی به این بده !!!آمین ....
آقای دلقک عقاید خاصی داشت .او گفت آدمهایی که دروغ می گند بوی گند می دند .می گفت من حس می کنم . متنفر می شم ازشون .
وقتی این حرفها رو ازش شنیدم ، تازه فهمیدم چرا مردم به اون می گن دلقک .یه باز ازش پرسیدم چرا؟گفت چهل روز گوشت نخوری
بوی بدی احساس می کنی ازکسانی که گوشت خوردند .خوب وقتی دروغ نگی هم عین گوشت نخوردنه .بوی گندش رو حس می کنی .
من ازاین مردم بی نیازم و مثل گنجشگها آزادم .من نمی ترسم ، پس دروغ نمی گم !!من شجاعت پذیرفتن همه اعمالم رو دارم .
من وقتی به چاپلوسها نگاه می کنم ، می گم درود و بدرود .هم آرزوی خوبی برای آنها دارم و هم ازاونها دوری می کنم .من با مهر و عطوفت در ثبات و آشتی ام .......
ادامه دارد

فراموشی

2009-02-10T01:11:00.002+03:30

روی خیلی چیزها و کسان باید خط کشید .خط قرمز .....
همون جوری که وقتی املا می نوشتیم و معلم قلم قرمز می کشید .

غربت

2009-02-01T15:35:00.006+03:30

به بهانه مطلبی که پادرا دوست عزیزم با عنوان Iranian Manifet نوشت .
پادرا عزیز من یک ایرانیم .خاک پاک آریایی به قدوم من ایرانی ، اینگونه ناپاک شد .اما یک سووال ، اینکه چه کسی گفته این خاک پاک و منزه ؟!در سرزمینی که بذر دروغ پاشیده شده و محصولش جز ریا و صد رنگی و بی شرافتی نیست .نفرین بر مردمانی که هرروزشب را به بهانه زندگی به فردا می رسانند و امروز را به شکل فردا نقش می زنند و این تصویر جز به سفلگی و سفله پروری نیست .
آره پادرا ی خوب ما ایرانیان نگاهبانان اهریمن هستیم .گویی اینکه کوروش کبیر همه خوبی ها را با خود برد .
این روزها باید ، دیوژن وار در این شهر انسانهایی را جستجو کنم که فقط راست بگویند .که عذاب شنیدن دروغ تنها اززبان کسانی رنچ آور است که بسیاردوستشان دارم .
پادرای عزیز!!غوغای بزدلان و ترسوها و کذابان و ناکسان و بی همه چیزان و لاف زنان و شعبده بازان و اخاذان و گدایان محبت و ناسپاسان و روباهان و خوکان و کرکسها و شغالان و کرمها و گربه صفتان ، گوش مرا کرکرده است .
پادرای عزیز !!همچون محکوم به مرگی هستم که در جستجوی راه فرار انجیل می خواند .متا ، یوهنا ،مرقوس ، برنابا ...

روزگار غریبی است .پادرای خوب !!در جستجوی گونه های بی گناهی هستم که بر آن بوسه زنم و بر اوجان دهم ....نیافتم!!!!

توهم

2009-01-28T23:54:00.003+03:30

گاهی اوفات چهره هایی ازکنارت عبور می کنند و تو ناگهان برمی گردیدی می گی :سلام !با تعجب نگاه می کنی به چشمهایی که دارند تو رو با حیرت نگاه می کنند و می گند :ببخشید شما !؟وشما می گید که ببخشید اشتباه گرفتم .گاهی اوقات تلفن ما زنگ می خوره و یه صدای دلنشینی به شما می گه سلام !آقای ....شما می گید که اشتباه گرفتید ، در حالی که به نظر می یاد دوست داشتیم که اینطوری نمی بود .به هرحال گاهی حضور آدمها در زندگی انسان اینطوریه .گاهی اوقات آدمهایی هستند که یه روزی خیلی دوستشون داشتی و همیشه ازکنارت گذشتند و گفتند سلام !امروز چه قدر زیباست .روز خوش !!و به تو فرصت ندادند که بهشون بگی که چه قدر دوستشون داری .وقتی فرسنگها دور می شند ، بر می گردند و می گن ببین من خیلی دلم گرفته ، می خواستی چیزی به من بگی !؟اونوقت تو دیگه حرفت رو قورت می دی و با لبخند تلخی می گی : نه هوا اون طرفها چه طوربود؟می گه نمی دونم ؟شونه ها شو می ندازه بالا و مایوسانه می ره .بعد یه چند وقتی بعد که صندوق پستی تو بازمی کنی ، می بینی یه نامه اومده که نمی دونم چی شد که اینجوری شد ؟!تو جواب می دی من می دونم ....
کلی می تویسی و تازه می فهمی فرستنده آدرس نداره .می خندی و تازه می فهمی که عبورخیلی از آدمها اززندگیت یه توهم که زاییده یک نیازه .
ساعت ازسکوت ترانه گذشته و من قرار کوه دارم ........

گفتگو

2009-01-24T12:58:00.005+03:30

بعضی وقتها نمی دونم چه جوری باید شروع کنم .اما سعی می کنم مرتب بنویسم .ذهنمو مرتب کنم و بعد اون چیزی رو که احساس می کنم برای دیگران هم مفیده بنویسم .
هر کدوم از ما دغدغه های خاصی رو در ابعاد مختلف زندگی داریم .این دغدغه ها ، نامش مساله است .یه جایی می خوندم که فیلسوفی می گه :معنای انسان بودن در توانایی حل مساله است .این یه گزاره اخلاقی نیست .بلکه واقعیتی است که تفاوت آدمها رو در زندگی مشخص می کنه .یک سری آدمها بارخودشون رو ،روی دوش دیگران نمی ندازند .یک سری هم هستند که مسایلشون رو با کمک گرفتن ازدیگران حل و فصل می کنند .به زعم فروید ، دسته دوم در مراحل مختلف رشد شخصیتشون دچارتوقف شدند .در واقع بر اساس فرض من ایشان قدرت حل مساله ندارند .پس دو راه باقی می مونه ، یکی اینکه شما با درخواست ازدیگران ، موضوع و مساله خودتون رو حل می کنید .
که من بهش می گم حل مساله با کمک گرفتن از دیگری ، که حسن استفاده از توانایی دیگران و با رضایت کامل اونهاست .نزدیکترین مثال پدر و مادر هستند که این مورد در ایران ، بین نسل جوان ما بسیار متداول و به صورت یک حق مادر زادی در اومده .بخش اعظم اون شامل مسایل اجتماعی و اقتصادی است .اما موضوعی که مثل یه بیماری بین ما رواج پیدا کرده سو استفاده از دیگران که منشاش
به طور واضح برمی گرده به دو علتی که من به اون اشاره کردم .گاهی شدت استیصال دسته دوم در زندگی اونقدر زیاده که اونها از راههای مختلف وارد زندگی همنوعان خودشون می شند .اونها بدون اجازه گرفتن از دیگران ، از زندگی اونها بهره کشی می کنند .من نمی دونم راه حل این موضوع در سطح کلان اجتماعی چی هست ، ولی در سطح فردی راه حل هایی هست که هرکس با توجه به تجربیات و آموخته هاش و بهره هوشی خودش ، از موجودیت خودش محافظت می کنه .جالبه در میان حیوانات این موضوع فقط در مورد بقا خودشون مصداق داره .
در آخر می خوام بگم که مردم ازراه نقاط نیاز و ضعف ما وارد می شند .

زمستان

2009-01-22T08:24:00.002+03:30

روزهای سرد درراهند .روزهای که شاخه های درختان خالی است از حضور پرهیاهو و دلگرم کننده گنجشکان وروزهایی که در این شهر مردم سر در گریبان از این سو به آن سو می روند .آری !روزهای سرد در پیشند .روزهای که از دوستان خاطره ای مانده است و دیگر این شهر ازحضورشان خالی است و من بهانه تو را می گیرم که سی سال بود می شناختمت .تو وحضور سبزت .اکنون سرما این شهر را فراگرفته و دماوند قبای سفید برف پوشیده و همه چیز تا روزهای آخر اسفند بدین گونه خواهد بود .شاید این اسفند هرگز نیاستد و راهش را ادامه دهد .ما مسافریم ، بی مقصد .همراه باد هستیم و باد هر کجا که بخواهد می وزد .

بسیاری از این مردمان برای من موجودات غریبی هستند و هرگز احساس نمی کنم که ما زاییده شده در یک سرزمین هستیم .مردمان این روزها بسیار ناامن هستند و پریشان .مردمانی که به خاطره خودشان و نفع شان همیشه دیگران را هزینه می کنند .این روزها واژه ای که بسیار بی رمق و کمرنگ شده واژه "رفیق" است .

حال و هوای این شهر این روزها من رو یاد حرف معلمم می اندازه که فریاد می زد:"کوروش کبیر بر کتیبه های بیستون نوشت :خدایا ملت من رو از شر دروغ رها کن "

من وقتی در خیابان راه می رم و سوارتاکسی می شم و به دانشگاه می رم وبه محل کار می رم و به همه جا ....بار سنگین این میراث اجدادمون رو به دوش می کشم .تنها عده کمی رو باور دارم .شاید به اندازه انگشتان دو دست .

آره این روزها بسیار سرده و دستانم سرد و بی رمق ولی با این حال ایستاده ام و هستم .

این زمستان که آغاز شد ، گور سرد خاطرات بسیاری شد که روزی بودند و اکنون نیستند و این گونه است که کسی می میرد و کسی دیگر زاده می شود .

دلتنگی

2009-01-17T20:41:00.003+03:30

من نیز خود دلتنگی ام .بغض شکسته در گلو.اشکی سرریز ازچشمانی که تنهایی را به حسرت دیداری دوباره به دشنه ای در شب می کشد.من خود ابراهیمم در آتشی که در حسرت گلستانی است که نمی آید .من خود ققنوسم که می سوزم تا دوباره در سحرگاهی متولد شوم .من همان مسافربی مقصدم در ایستگاهی متروک .من نعره بلند "لورکا"ام به گرانادا در ساعت پنج عصر.من نیزخود دلتنگی ام که به باد سپرده شده ام .من دانه های برفم به سان اشکی نریخته .من رویایی هستم که نادیده انگاشته شدم .آسمان پرستاره ام ، زیر آفتاب تموز .برگهای خیس و سست پاییزم زیر باران تنهایی .من اشک وآهم و لبخند .آری !من خودم دلتنگی ام تا عدم تا ابد .

بغض ترانه

2009-01-13T23:45:00.005+03:30

تنهایی مخملی من به معجزه آوازی در بلندهایی این شهر در هم شکست .بر انگاره کاشکی خویش را رها کردم .می دانستم عظمت در نگاه من است و نه در آن چیزی که به آن می نگرم .می دانستم .من فرق دانستن و فهمیدن را نمی دانستم .می دانی که آتش می سوزاند ولی تا دست بر آن نبری ، هرگز نمی فهمی .
...
دستانت کبوتر آشتی بود
ونگاهت بغض ترانه
شانه ات رویای خسته اطلسی ها
بغضت ریزش برگهای خزان
سکوتت ، نگاه حسرت بار رازقی به نفوذ نور
بوسه ات آشتی نسیم شب تیره با آفتاب سحرگاهان
و اندوهت مرگ قناری در حسرت عاشقی دوباره
......
ای هنوز خاطره نیومده ،منتظر نباش که شبی بشنوی از این دلتنگیهای ساده دل بریدم .

Don't you cry

2009-01-05T16:25:00.002+03:30

little by little
I've come to this point
on my own I've been searching my way
I lost you so early
the days went so fast
you don't know how I prayed every day

a song to remember
a song to forget
you'll never know how I tried
to make you proud
and to honor your name but
you never told me goodbye

now that your are gone
casting shadows from the past
you and all the memories will last

don't you cry
or suffer over me
I will be waiting for you
don't you cry
angels never fade away
I'll be watching over you
see you through

now I'm a man and
I'm feeling you still
could it be you were there all along
a time to surrender
a time to forgive
with solace I give you this song

now that you are gone
casting shadows from the past
in my dreams I hear your voice at last

don't you cry
or suffer over me
I will be waiting for you
don't you cry
angels never fade away
I'll be watching over you
see you through

I can see you tonight
in the pale winter light
father and son again
the bond of blood will never end

kamelot

unrealstic things

2009-01-02T17:44:00.003+03:30

I wish for a lot of an unrealstic things.I got over them too

نیمه پنهان

2008-11-25T21:57:00.001+03:30

دوست داشتن مثل ماه می مونه .دو نیمه داره .تاریک و روشن .وقتی هلال ماه کامله گولت می زنه .اگه بخوای نیمه تاریک رو نادیده بگیری باید همه "ماه" رو فراموش کنی .

مردی برای تمام فصول

2008-11-25T12:51:00.005+03:30

تيتر اول، مقاله‌اي است از علي باستاني. متن شامل مقاديري آه و ناله بابت هدر رفتن بيت‌المال است و تاسف بابت پولي كه از جيب «من و تو» رفت. اين متن در كنار تصويري كه دوستان زحمت كشيده و با دقت و ذوق طراحي كرده‌اند(كولاژ صورت قطبي روي يك دسته اسكناس)، در راستاي القاي اين پيغام است كه بله، افشين قطبي هم يكي از همان‌هاست كه آمده جيبش را پر كند. در مطلب اشاراتي به دلالي او در زمينه‌سازي براي حضور «دوكارمو» و «ماركو» دو برزيلي مورد لعن قرار گرفته فوتبال شده و اينكه بانو يوروم هم امسال 300هزار دلار از پرسپوليس دريافت كرده است.

بدون شك، كمتر مربي‌اي در تاريخ فوتبال ايران به اندازه افشين قطبي مورد آماج اتهامات قرار گرفته است. رسانه‌هاي ايران، در اين يك‌سال و چند ماه، او را به انواع و اقسام اتهامات اخلاقي و مالي متهم كرده‌اند. ابتدا نشريه وزين و شريف و ارزشي كيهان بود كه وي را منتسب به خانواده سلطنتي كرد، اين در حالي بود كه اتفاقا در همان روزها، رياست محترم جمهوري بر لزوم جذب ايرانيان نخبه خارج از وطن، سخناني بر زبان جاري ساخته بود. بعد از آن نوبت روزنامه كيهان ورزشي(و البته فرهنگي) بود كه پرده از سفر او به برج‌العرب برداشت. در اين خبر فاش شده بود كه سرمربي پرسپوليس با «گرل فرند» مربوطه باورها و اعتقادات ما را به سخره گرفته و طبعا خواهد گرفت.
بعد از اين، روزنامه گل، كه دوست نزديك حميدخان استيلي در آن مهره‌اي موثر است، هرازچندگاه، چيزهايي تازه از دست و پا چلفتي‌گري‌هاي نورمن ويزدوم- كمدين انگليسي لقبي كه قطبي به آن مفتخر شده بود- منتشر مي‌كرد و در عين حال هر روز مي‌توانستيد به نكاتي جديد در زمينه ضعف فني اين مربي برسيد. اين رويه به‌خصوص بعد از آغاز درگيري ميان قطبي و شيث رضايي شدت گرفت و مابقي خاكريزها را نيز فتح كرد. بله، قطبي مربي توانايي نبود، گرچه او در نهايت قهرماني را با پرسپوليس جشن گرفت و با هزاران نفر شور و هيجان را به ورزشگاه‌هاي كم هيجان فوتبال ايران بازگرداند. يادتان هست، هوشنگ گلمكاني سردبير ماهنامه فيلم، در مقاله‌اي نوشت:«با قطبي پرسپوليسي شدم.»
اين نگاه به توانايي‌هاي سرمربي پرسپوليس با حضورش در ايران متولد شد و گهگاه ابعادي بزرگ‌تر از خودش پيدا كرد، به‌خصوص فصل پيش بعد از شكست مقابل سپاهان (يا استقلال‌اهواز) و اين فصل در لحظه‌اي كه بازي پرسپوليس مقابل فولاد به پايان رسيد. دوستان در اين يك و نيم سال نوشته و نوشته‌اند؛ بدون خستگي. بي‌آنكه كسي از آنها بپرسد، اين همه نفرت و منفي‌بافي از كجا مي‌آيد؟

قطبی مربی خوبی نیست

اين جمله، جانمايه غالب حملاتي است كه هنوز هم به پايان نرسيده است. يك‌سال پيش، بعد از هفته چهارم يا پنجم ليگ، حميد استيلي و عليرضا مرزبان در كافي‌شاپ ماركار آقاجانيان، سوزن را روي صفحه گذاشتند. دو دستيار سرمربي پرسپوليس از تمريناتي مي‌گفتند كه عرق هيچ كس را در نمي‌آورد و از شيوه مربيگري او كه در حد محلات هم نيست. در اين روزها، پرسپوليس هنوز صدرنشين بلامنازع ليگ بود و حبيب كاشاني آنقدر به رابطه حسنه ميان سرمربي و دستياران خوش‌بين بود كه بعد از اظهارنظر عادل فردوسي‌پور در بازي پرسپوليس- پگاه، درباره شكل رابطه بين استيلي و قطبي، دست به شكايت شد. عادل در صحنه‌اي كه قطبي و استيلي دوشادوش ايستاده و بازي را آناليز مي‌كردند، گفت:«بايد ديد كه اين رابطه تا پايان فصل دوام مي‌آورد؟» اين يك سوال منطقي بود، اما كاشاني در نامه‌اي به رئيس سازمان صدا و سيما بابت اين جمله گلايه شديد خود را ابراز كرد، درحالي‌كه حقيقت همان اظهارنظر هوشمندانه فردوسي‌پور بود. استيلي، در هر محفلي از ناتواني سرمربي مي‌گفت و از تاثير خودش و مرزبان در آمادگي اين فصل پرسپوليس. يك بار عكاس دنياي فوتبال از قول او گفت:«همه كارها را ما كرديم و نانش را اين خورد.» «اين»، همان افشين قطبي بود كه بعد از هرشكست يا تساوي، بايد به اين نتيجه مي‌رسيديم كه او به درد مربيگري زنان در آمريكا مي‌خورد. بله، او مربي خوبي نبود، گرچه كريم باقري بهترين بازي‌هاي عمرش را در زمان هدايت قطبي انجام داد. گرچه فرزاد آشوبي، در دفتر دنياي فوتبال از عشق‌اش به شيوه كار سرمربي پرسپوليس گفت، گرچه.... بگذريم. اين‌ها، هيچ بودند. همانطور كه دراماتيك‌ترين قهرماني پرسپوليس در ليگ، هرگز به‌حساب نيامد. روزنامه‌نگاراني كه بعد از گل سپهر حيدري گريه كردند - بلوتوث اين صحنه را چند روز پيش ديديم- با خالي شدن غده اشك، نشستند و گفتند:«استيلي اين تيم را قهرمان كرد!»
راستي مربي خوب كيست؟ لابد امير قلعه‌نويي. نظريه‌پرداز شرقي سيستم 2-5-3. اما ما پاك يادمان رفته در مالزي، جام ملت‌هاي آسيا، چه بر سر يكي از بهترين و پرستاره‌ترين تيم‌هاي تاريخ آمد. خوب است نگاهي به جدول ليگ بيندازيم و ببينيم تفاوت بين ژنرال پيروز و امپراتور شكست خورده، در ليگ امسال چقدر است؟ كاش برويد و دو خط مطلب بياوريد كه در آن به صراحت نوشته باشند امير قلعه‌نويي مربي نيست. راستي پارسال كه فيروز كريمي با استقلال سيزدهم شد، كي نوشت كه او مربي نيست؟ يادمان هست اول همه تحليل‌ها، يادآوري افتخارات گذشته فيروزخان بود. مثال در اين زمينه زياد است. علي دايي. قهرمان دو فصل پيش ليگ، پارسال با سايپاي تقويت شده، روي كدام پله نشست؟ كاش برويد و مقاله‌اي در تحليل نوع
مربيگري علي دايي بياوريد. ما به‌همين يكي قانعيم.
منبع :دنیای فوتبال
آنانکه به امپراطور می تازند مرا به یاد محاکمه سر توماس مور می اندازند که برای دستیابی به حکومت ولزدروغ گفتند و شرافتشان را فروختند

پارادوکس

2008-11-17T15:16:00.000+03:30

چه قدر سخت وقتی به ثانیه ها نگاه می کنی و می بینی نمی گذرند .
چه قدر سخت وقتی به ثانیه ها نگاه می کنی و می بینی سالها گذشته .
چه قدرسخت که حس می کنی می تونست بهتر باشه و نیست .
چه قدرسخت که حس می کنی می تونست بدتر باشه و نیست .
همه اینها به شدت سخت و در عین حال ساده .
این پارادکس عجیب ، نامش زندگیه !!!!

سکوت

2008-11-17T00:18:00.001+03:30

هفته نامه شهروند امروز توقیف شد .
گزینه مناسبی هم برای جایگزین نیست .

حکمت زندگی

2008-11-11T22:08:00.004+03:30

چند روز پیش مطلبی توشتم با عنوان بهت و دوستان نظرتشون رو برای من نوشتند .یکی ازاین نظرات مربوط به دوست خوبم چیستا "ست

"خیلی غم انگیز بود.... شنیدن و دیدن و لمس کردن این نوع رنج‏هایِ تلخ ِ انسانی است که زندگی را به سیاهچاله‏ای بدل میکند که گاه گریزی از نکبت‏اش نیست"

چیستا خانم می خوام داستان کوتاهی رو بگم ....
روزی مردی در روستایی دور افتاده مادیانی داشت که تمام دارایی او بود و ازاین راه روزگار سپری می کرد.روزی این مادیان فرار کرد و همه مردم ده به اوگفتند ما دلمون برای تو می سوزه چون بیچاره شدی !!!
گفت :نمی دونم!!! فردا مادیان با بیست اسب برگشت .همه گفتند تو چه قدر خوشبختی !گفت : نمی دونم....
روزی تنها پسرش هنگام سواری با یکی از مادیانها افتاد و فلج شد و همه گفتند تو چه قدربدبختی !!!گفت نمی دونم .....
زمان جنگ شد و همه پسرهای ده رفتند جنگ و پسر پیرمرد پیشش بود.......

بهت

2008-11-10T12:53:00.004+03:30

از در که اومد تو ، سیگار دستم بود .گفت یه سیگار داری ؟گفتم صبح بارونیه پاییز ه ، بیا یه چای بخور و بعد سیگار بهت می دم .گفت باشه !!!گفتم قیافت مثل آدمایی که ازمراسم ترحیم یه عزیزی برگشتند .یا اینکه دوست دخترشون بهشون خیانت کرده و با لبخند گفتم من تجربه دارم ، می تونم کمکت کنم .با یه لبخند تلخ آمیخته به بغض به من گفت : نه دوست دخترم سرطان خون داره .همین روزها و هفته ها و ماههای نزدیک می میره .لبخند زد .شوکه شدم و گفتم واقعا متاسفم !!!!گفت افسوس بی فایده است .کلمات رو بیهوده خرج نکنیم ...

متاسفم دوست پانزده ساله ام ...به قول خودت زندگی جستاری است میان دو هیچ .آنگاه که لکنت کلام نخستین آغاز شد .

رویا

2008-11-10T10:55:00.002+03:30

من رویایی دارم.
مارتین لوترکیینگ

باراک اوباما آمد .

درنگ

2008-10-21T11:54:00.000+03:30

کوروش بر کتیبه بیستون نوشت

خدایا ! ملت من رو از شر دروغ رها کن .

ونگ ونگ

2008-10-09T00:10:00.002+03:30

و مثل صدای ونگ ونگ کودک همسایه که من رو ازخواب بیدار می کنه .گریه ای از سر یک خلقت تصادفی .حاصل تعامل میان ژن های ایکس و ایگرگ ویا شاید حاصل جنگ میان این دو.گریه ای که می گوید :آره بابایی می دونم تو این دنیا عدالتی نیست .گریه ای که به یاد من می یاره که در آستانه سی سالگی ام وکودک همسایه داره من رو داغون می کنه .گریه ای که یادآوره یک زندگی کلاسیک و یک مرگ کلاسیک .مثل مرگ بابا بزرگ .خوب دیگه وقتش بود.اگراو نمرده بود که الان این بچه نمی تونست به دنیا بیاد.خلقتی ناخوانده و جبری جغرافیایی .که چرا ؟کجا؟....راستی خیلی پدرومادر را به خاطره همین طوله هاست که رضایت دادند که خونه هاشون رو جدا نکنند و فقط اتاقاشون رو جدا کنند .آخه اگه جدا شند که کسی دخترشون رو نمی گیره .بله !یه زندگی گوسفندی مثل اینکه سرروشون تو آخوراین بازار فرو کردند .با صدای انکرالاصواتشون دارند دلالی می کنند .برای این زندگی سگی .برای این خلقت بی معنی .برای این بی خودی محض .دلم می خواست برای این زاده شدن تصادفی به کودک همسایه تسلیت بگم.به بابا بزرگ برای مرگ "ش" که زیادی کلاسیک بود تبریک .ومثل صدای ونگ چوچوی مرد همسایه که حالا دیگه صبحها زودتر می ره سرکار و شبا دیرتر می یاد .من این وسط دیوار به دیوار اینا باید یی خواب شم .از بی خوابی سیگار بکشم و بعد هم این چرندیات رو بنویسم ....
آره !!اینا مشتی چرندیاته ....

پاییز

2008-09-29T21:27:00.003+03:30

ببار ای ابر پاییز
ببار!!!!!!!!!!!

My life without me

2008-09-26T14:21:00.006+03:30

زندگی من بدون من

داستان زنی بیست و دو ساله که صاحب دوفرزند دختره وبه همراه همسرش در یک کانکس زندگی می کنند.زن نظافتچی شیفت شب دانشگاهی در یکی ازشهرهای کاناداست .زن دردی در شکمش احساس می کنه و برای آزمایش به بیمارستان مراجعه می کنه .متوجه می شه که سرطان داره وتا دو ماه آینده می میره .

سراسر فضای فیلم در سکوت و خویشتن داری زن درپنهان کردن بیماریش ازخانواده و همسرش وفرزندانش می گذره .درسکوتی اعجاب آور نم اشکی می ریزه وبرای مرگ آماده می شه .هیچکس نمی دونه دردرون این زن چی می گذره .اندازه انسانی که مرگش رو از دیگران پنهان می کنه چه قدره؟به اندازه همه اقیانوسهای دنیا .دلش وسیع و زیباست به زیبایی مدیترانه .روحش سخت و بلند به بلندی دماوند .چمشهاش اشک آلوده به اندازه بارانهای موسمی ....
دیالوگی که در سکانس آغازین فیلم پخش می شه

This is you
like this Eyes closed,out in the rain.you never thought you'd be doing something like this,you never saw yourself as,I don't know how you'd describe it, as …like one of those people who like looking up at the moon, or who spend hours gazing at the waves or the sunset or… I guess you know what kind of people I'm talking about , maybe you don't .anyway,you kinda you kinda like it being like this ,fighting the cold and feeling the water seep through your shirt and getting through to your skin.and the feel of the ground.growing seft beneath your feet and the smell and the sound of the rain hitting the leaves.all the things they talke about in the books that you haven't read.
This is you.who would have guessed it? you

ژاروان

2008-09-22T18:56:00.002+03:30

یه روزی تو وبلاگم نوشتم ، دوست همیشه افسرده ام ، می دونم که یه روزی داستانت چاپ می شه .می دونم یه روزی تو یه نویسنده می شی که کتابت چاپ می شه .تو رو چه به دانشکده روانشناسی اومدن و سایکالوژی خوندن .برو پی نوشتن .اینقدر پر حرفی نکن و اینقدر گریه نکن و افسرده نباش.
ژاروان بهت تبریک می گم

اعترافات ساده

2008-09-12T17:20:00.010+04:30

شز مام کانارد قهوه خانه ای نزدیک رود سن Blue Cafe'
مرد : یه چیزی رو می خواستم بهت اعتراف کنم .البته ازنوع اعترافات سنت آگوستین قدیس نیست .
زن : بگو.من همیشه حاضربه شنیدن اعترافات تو هستم فرزند .
م:تو بهترین زن زندگی من بودی .یعنی چه جوری بگم ، من تورو دوست داشتم و دارم .ولی همیشه من با یکی جلوی تو سبزشدم و وقتی هم رفته ، برای تو درد دل کردم.البته توهم متقابلا این کاروکردی .ولی تو برای من یه فرشته مقدسی .همون مجسمه باغ "مونت پارناس " .می دونی (حرف مرد قطع میشه )
پیش خدمت :(گاقسون)چی میل می کنید ؟
م:قهوه فرانسه
ز:آب خنک
ز:می دونی چرا من فرشته موندم ؟به خاطره اینه که بعد دوازده سال دوستی ، ما هنوز با هم نخوابیدیم .بله من در نظرتو بی تردید مریم مقدسم ...(گریه زن)
م:چرا گریه می کنی ؟
ز:یه نفرداره من رواستثمارمی کنه .یعنی احساس می کنم به عشقش دچارشدم .داره همه اون چیزهایی که سالها به دست اوردم و بهشون اعتقاد دارم رو از من میگیره .
مرد سیگاری روشن می کنه وزن می گه دود نکن ،می میری ...
ز:می دونی ازکجا می گم که دوستش دارم ؟!ازاون جایی که راستش و بهش نمی گم .یعنی هر بار که می خوام یه واقعیتهایی رو بگم ، می ترسم من رو رها کنه و بره .سایه اون رو سرمن سنگینی می کنه .این ترس که من روضعیف وزمین گیر کرده .این حقارت ست که من رو وامی داره گریه کنم .من ، این آدم مغرور ، پرافاده که فکر می کنه مردم احمقند و خودش می فهمه .من که تو سیزده سالگیم "عین قضات"می خوندم و می فهمیدم.من که چون مادر عیسی ،باکره ام و با هیچ مردی همبستر نشدم که شاید هدیه خدا به من عیسی ناصری باشه و حالا شده مصلوب کننده مسیح ، که روح من رو به صلیب کشیده و من در انزوا می میرم .
م :یه سیگاربرات روشن کنم ؟
ز:یه سیگار لایت با طعم نعنا لطفا!!!
م:الساعه فرشته قرازه ، مستحیل ....
(صدای خنده)
م:قرار بود من اعتراف کنم ولی خوب زمان اعتراف به پایان رسید .اینجا پاریس ، سرزمین ژان پل سارتر.هزاران روشنفکرانی که مسیح مصلوب رو فراموش کردن .تو هم فراموش کن .راستی یه چیزی رو یادت باشه که اگه می خوای فراموش نشی نباید فراموش کنی و برعکس .اگه فراموش نکنی ،خوب دوام نمیاری .هی مجبوری همه چیز رو به یاد بیاری و دندونات رو هم فشاربدی .اه!!من مثل همیشه بدون توقف دارم حرف می زنم .بگذریم

ز:من پروازم هفت عصره .شاید دوباره دیدمت
زن نم اشکی می ریزه و سیگار با طعم نعنا رو می کشه و خداحافظی می کنه

بهانه های ساده خوشبختی

2008-09-05T22:16:00.005+04:30

شبهای روشن

در زندگی آدمی وقایعی اتفاق می افته که باردیگرعشق و ایمان و اعتقاد رو به زندگی برمی گردونه .مهم نیست که اون اتفاق چیه ؟مهم اینه که اون اتفاق در عین سادگی و ساده انگاشته شدن ، برای تو خیلی مهم و بزرگه و میشه بهانه ساده خوشبختی تو.آسمون زیباتره.زمین پر معنی تره .حاضری پناه امنش بشی ولی نمی دونی چرا؟شبهای روشن ، اثرداستایوفسکی دقیقا این موضوع روپررنگ کرده .چه قدر زیباست این دوست داشتن .در گرمای تابستون مثل یه نسیم خنک در سحرگاهانه .درزمهریر مثل گرمایی که میگه راحت تر بمیر عزیزم .چه قدرعجیب وغریبه پناه گاه کسی بشی و بعد ندونی که پناه گاه هستی .ولی گاهی همین پناه گاه شدن هم زیباست .داستان داستایوفسکی رو بخوانید و عاشقی کنید .زیرا ودیعه ماندگاری است .من مش قاسم بودن روبه اسدا... میرزا شدن ترجیح می دم .(اشارتی به دایی جان ناپلیون اثر ایرج پزشکزاد)

رهایی

2008-09-02T12:34:00.005+04:30

عشق ما نیازمند رهایی است نه تصاحب .

ما می خواهیم پرواز کنیم به بلندترین قله های هستی .پس بال پرواز من را رها کن .تو هستی در عین نبودنت .
ساده است نوازش سگی ولگرد ، شاهد آن بودم که به زیر قلتکی می رود و کسی نگفت که سگ مال من است .
ساده است ستایش گلی ، بوییدنش ، آنگاه چیدنش و از یاد بردن که گلدان را آب باید داد .
ساده است بهره جویی از انسانی و گفتنش که دوستت دارم و آنگاه واگذاشتنش .
آری ! همه اینها سخت ساده است و پیچیده نیز هم .
....
ما از خویش رانده شده ایم و بیگانه با خویشتن .
چرا؟
زیرا که ما را میراث محنت روزگاران تسلی عشقی است که شاهین ترازو را به سوی کفه فردا هل می دهد .
....
مرداد ماه سال هشتاد و هفت ، شمال ایران ساعت شش و نیم صبح وقتی همه خواب بودند ، این اشعار رو زیر بارون با خودم زمزمه کردم و بلعیدمشون .

شعرى از پابلو نرودا

2008-08-20T17:00:00.004+04:30

به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی
اگر سفر نكنی،
اگر كتابی نخوانی،
اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،
اگر از خودت قدردانی نكنی.

به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی
زماني كه خودباوري را در خودت بكشی،
وقتي نگذاري ديگران به تو كمك كنند.

به آرامي آغاز به مردن مي‌كنی
اگر برده‏ی عادات خود شوی،
اگر هميشه از يك راه تكراری بروی …
اگر روزمرّگی را تغيير ندهی
اگر رنگ‏های متفاوت به تن نكنی،
يا اگر با افراد ناشناس صحبت نكنی.

تو به آرامی آغاز به مردن مي‏كنی
اگر از شور و حرارت،
از احساسات سركش،
و از چيزهايی كه چشمانت را به درخشش وامی‌دارند،
و ضربان قلبت را تندتر مي‌كنند،
دوری كنی . .. .،

تو به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی
اگر هنگامی كه با شغلت،‌ يا عشقت شاد نيستی، آن را عوض نكنی،
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نكنی،
اگر ورای روياها نروی،
اگر به خودت اجازه ندهی
كه حداقل يك بار در تمام زندگي‏ات
ورای مصلحت‌انديشی بروی . . .
-
امروز زندگی را آغاز كن!
امروز مخاطره كن!

امروز كاری كن!
نگذار كه به آرامی بميری!
شادی را فراموش نكن

ترجمه از احمد شاملو

دیوانگی

2008-08-16T11:31:00.012+04:30

در مسیری پر فراز و نشیب که نامش را زندگی می گذاریم ، در مسیری پرپیچ و خم که نامش هستی است و وجود ،حقیقتی عریان است به نام دیوانگی .روزی که سرگذشت سن فرانسیس آسیزی را خواندم و فیلم فرانچسکو را دیدم ، به پهنای صورتم اشک می ریختم .اشکی که آن روز نمی دانستم برای چه اینگونه بی پروا بر گونه هایم جاری است .آن روز مفهوم دیوانگی و از خود بیخودی بسیار برای من کمرنگ و مبهم بود .سن فرانسیس آسیزی اشراف زاده ای عیاش که دل داده بود به زیباترین دوشیزه شهر و هر شب به یاد او مستی می کرد .در کوچه های شهر آواز می خواند .تلو تلو خوران از این سر آسیز به آن سر می رفت .ناگهان در کلیسای مریم مقدس یعنی جایی که مکان اشراف را از ناتوانان جدا می کرد ، فرانسیس عیسای ناصری را دید .عیسای مریم فرمان داد که کلیسای متروک شهر را برای فقیران بازسازی کن .آری !ملکوت آسمانها و زمین از آن ، مردمان ناتوان است .فرانسیس جامه درید و درحالی که اشک می ریخت ، به ناگاه عریان شد و خویش را تما ما از آن خدا دانست .فرانسیس اینگونه عشق را آغاز کرد و دیوانگی را . ........ آنکه بر من عاشق شود .من بر او عاشق شوم .آنکه من براو عاشق شوم سرانجام خونش بر زمین خواهم ریخت . ........ روزی گروهی ازدوستانم تصمیم گرفتند برای رساندن پیام صلح به همه مردمان دنیا سفری آغاز کنند به نام فرسنگها برای صلح من فکرمی کردم برای اینکه دینم را به سرزمین مادری ام ادا کنم باید بجنگم و دفاع کنم تا خطوط مرزی امان جابه جا نشود . برای این کار باید از خویش تماما بگذری از خانواده و دوست و همه آنچه ساخته ای .اما اینبار بسیاری ازدوستانم برای سفر صلح دیوانگی کردند .بسیاری از آنچه داشتند گذشتند . ....... روزی عاشقانی دیدم که با داغ معشوق را ترک گفتند .واین داغ حاصل دیوانگی بود . من نیز آرزو دارم که روزی فرصت دیوانگی برایم فراهم شود و دیوانگی کنم .تا بدانم که هستم ، که وجود دارم که روزی می روم با خاطره ای از چیزی که بودم ازحقیقتی که باید می بودم . خدایا ! می دانم تو هستی و هرگز در هستی ات تاس نیانداخته ای .

باش

2008-08-10T12:02:00.000+04:30

بی گمان هر امری ، سرانجام در وانهادگی کامل میسر می شود

خداحافظ رفیق

2008-08-10T11:32:00.011+04:30

آری !می گویم خدانگهدار به همه آنانی که دوستشان می دارم .شاخه گل رزدر دستانم می خشکد .اما یاد و خاطره اش جاودانه است. بر انگاره کاشکی ، زیرتک درخت سکوت همه چیز را وامی نهم .چرا؟ زیرا که من نیز باور دارم که بدینسان هر امری در وانهادگی کامل سرانجام میسر می شود .باور اشکهایت ، باوراشکهایم ، باور خداحافظ دوست من جزعی از راه این راه پرفراز و نشیب است که زندگی می خوانمش .تو را به پرستوها ی مهاجر می سپارم .تو را به یاد و خاطره کودکیم .تو را به دلواپسی هایم . تو را به روزگارانی که پناه یکدیگر بودیم .تو را به غربتی می سپارم که نمی شناسمش .آری ! سی سال گذشته است . تو کوه بلند وچشمه آرام من بودی، که همیشه حضورت سبز بوده وبی منتها .من از میان این همه تاریکی همیشه تو را دیدم و تو را ستایش کردم .
خواهر عزیزم همیشه دوستت دارم

هفته خاکستری

2008-07-25T22:37:00.017+04:30

حمید حامون رفت و هیچ معجزه ای هم نبود که همچون ابراهیم ازآتش رهاییش دهد .

من هفت روز پیرتر شدم .

من برای هفتادمین باربه یاد او افتادم .

شهروند امروز یکبار دیگر درروز شنبه چاپ شد و دردها را تازه کرد .

نمرات دانشگاهی من اعلام شد .

تعدادی از نزدیکان و دوستان صمیمی ام ویزای کانادا دریافت کردند .یعنی محترمانه با دوتا پای استیجاری دررفتند .

زیدآبادی یک باردیگر برای پاره ای توضیحات ، بازداشت موقت شد .

برق به مدت طولانی قطع شد .

صفهای طولانی برای بنزین در نقاط مختلف شهر رویت شد.

(خاک تو سرت اگه هوس اینجا دیدن رو بکنی هودی جون )

ببخشید میان برنامه بود ....

کتاب کافه پیانو رو خوندم و بلافاصله جلد اول روشهای جنگ روانی رو شروع کردم .

یه سری کافه گودو رفتم .

یه خورده به حال این ملت افسوس خوردم .

کلی با "الی"خواهرم ، تخت نرد بازی کردم .

به حرفهای غفی فکرکردم که گفت : ما در وبلاگمون کسی می شویم که هیچ وقت نبودیم .

ازمرثیه هودا برای خسرو هم تعجب کردم .

ها ها ها ها .... بله یک هفته گذشت .

من یک هفته پیرتر شدم .حالا هم جمعه است و من ترانه هفته خاکستری رو گوش می کنم .

شنبه روز بدی بود .روزبی حوصلگی ...
.
.
غروب سه شنبه خاکستری بود ......
.
روزپنج شنبه اومد...

جمعه حرف تازه ای برام نداشت

حکایت زندگی

2008-07-21T14:23:00.002+04:30

حکایت زندگی ، حکایت مردی است که یخ می فروشد.

درپایان روز ازاو می پرسند ، یخها را فروختی ؟می گوید نه !!اما چیزی از آن نمانده است .

آری !!تماما آب شد ...

خنکای سحر تابستان

2008-07-15T14:16:00.002+04:30

صبح خیلی زود رفتم پارک جمشیدیه .مدت یک ساعت ورزش کردم .عده ای کمی دریک روز وسط هفته اومده بودند کوه .اکثرا هم خانم بودند .خانمهایی میان سال که به ظاهر بسیار برای سلامتیشون ارزش قایل بودند.من همینطور دور پارک مشغول دویدن بودم.گاهی صدایی می شنیدم .سلام !!صبح شما به خیر .مردمان اطراف بودند.من جواب می دادم ودوباره می دویدم .صدای کلاغها توی پارک پیچیده بود.باغبانان جوان و غریب شهر ما مشغول نظافت پارک بودند.به شدت هم حواسشون بود که کسی خیس نشه .گنجشکها رقاصی می کرند .
داشتم فکر می کردم حقوق این باغبانها به زحمت می شه دویست هزار تومان ، خوب چه بهره ای می برند از زندگی .شب بر کدام بالش و کنار چه کسی می خوابند .مادرانشان کجا هستند؟ آیا معشوقه ای دارند؟ بغضهایشان را بر کدامین شانه می ترکانند؟آیا دستانشان به سر انگشت پا به شاخه آرزویی خواهد رسید ؟آیا دست نوازشی هست که در وقت سختی بر سرش کشیده شود ؟با یک نمی دانم بزرگ ازپارک زدم بیرون .هوا خنک بود .سوار ماشین شدم .یک کارگری دست تکون داد و گفت تجریش .سوارش کردم .بوی خوبی نمی داد .ولی با یه حساب سرانگشتی دیدم اون اگه قرار باشه هر روز بره حمام ، اونوقت ممکنه دخل و خرجش جور نشه .تحمل کردم .افغانی بود یاد بادبادک باز افتادم.به هرحال تو مسیر برگشت به خونه نان بربری خریدم و اومدم .ساعت شش و چهل و پنج دقیقه بود.

می دونی در همه این ثانیه ها و لحظه های قشنگ با خودم می گفتم من چه قدر چیزای خوب دارم که به زندگی وصلم کرده .ازهمه مهمتر هم تو هستی عزیزم که باعث شدی من آدم بهتری باشم.جای تو خیلی خالی بود.

غمگنانه

2008-07-12T16:15:00.005+04:30

گفت وقتی پدرپیرش داشته ازبیماری کبدی می مرده ، دستش را گرفته توی دستش .داشته یواش یواش می مرده و بدنش سرد و سردتر می شده .برای همین ، خیال می کند که دست او-یعنی پسرش که پدر من باشد-ازحد معمول داغ تر است ونکند تب دارد .این است که برمی گردد و بهش می گوید تب داری بابا جان .

صدایش به وضوح می لرزید ومعلوم بود به سختی خودش رو نگه می دارد.....

کافه پیانو نوشته فرهاد جعفری

آره دوست عزیزم !!!گاهی اوقات فکر می کنم اینجوری دوستت داشتم و دارم.
.........

یک روز بعد از ظهر تعطیل من بودم و الی خواهرم و چند از دوستان .سعید داشت تو آشپزخونه آشپزی می کرد .پاستا درست می کرد .
داشت از زندگی تو آلمان و کانادا برای ما می گفت .ازهمه جا می گفت .ازبخشی ازاتفاقاتی که براش افتاده بود .اما به یه نقطه رسید و مکث کرد .با یه غم بزرگی از دخترش گفت .دختری که آلمانی ، ایرونی و تو بندر هامبورگ یه زندگی برای خودش داره .می گه کابوس من اینه که گاهی نیمه شب از خواب بلند می شم و صدایی می شنوم .یکی می گه "ددی" تشنه ام آب می خوام .
به زور جلوی خودش رو گرفت و بغض نکرد .جمله هاش و اینطوری تموم کرد : به هر حال این آدم تنها کسی که من به لحاظ عاطفی جلوش کم میارم .

.........
چند روز پیش دوستم بود .تنها زندگی می کنه .یعنی دو سال تنهاست .نیمه ساندویچ دخترش رو تو یخچال دید .چند لحظه مکث کرد و نگاه کرد .گفت ای پدر سگ !!!می دونم همش تقصیر من شد .
.........
ده سال پیش بود گمونم .اومده بود دم در خونت و دیده بود نیستی .اون روزها کمتر می رفتی خونه .شاید تحمل یه خونه بدون آدم رو بعد بیست سال نداشتی .دید خونه نیستی .برات یادداشت گذاشت و رفت .بابا ساعت هفت شب اومدم خونه نبودی .بعد از پنج سال ازاون روز
وقتی اومده بود پیشت و قرآن رو باز کرد .اون یادداشت دید و بغض کرد.

چی باید بگم دوست من .همه اینها غمهایی هستند که همیشه تازه هستند .من وتو چه می دونیم ازدوست داشتن .شاید فقط از دوست داشته شدن می دونیم .

یک گپ کوتاه

2008-07-08T09:04:00.003+04:30

ساعت هشت و سی دقیقه شب ، من ومهدی دن در کافه شهریار نشستیم .اونجا پاتوق دوشنبه ها غروب ماست .

مهدی حرفی زد که خیلی به دلم نشست .مهدی گفت :گاهی آدما دربرابر ما اعمالی روانجام می دند و حرفهایی رو می زنند که توهین به ماست .آدم دل آزرده می شه .نیازی به جنگ و مجادله و توضیح خواستن نیست .فقط جای اون آدم تو ذهن ما عوض می شه .

اصالت رنج و لذت

2008-07-03T11:17:00.012+04:30

مرد : من بسیار مشتاقم عضو باشگاه افراد تنها بشوم .

زن :خانه سالمندان بهترین انتخاب می تونه باشه .
مرد:من بسیار متعجبم .زیرا از ترس تنهایی به هرکسی پناه می بری .حتا برای یک شب ...
زن:به جاودانگی عشق هرگزاعتقادی ندارم ، زیرا که هرگزبه جاودانگی اعتقادی نداشته ام .
مرد:بله من هم موافقم هیچ چیزجاودانه نیست ، جزآن چیزی که درقلب وذهن ماست .بله گوته و انیشتین و مسیح هر سه جاودانه اند .
زن :شاید برای تو ، آن چیزی که برای من جاودانه است لحظه ای است که در آن هستم و با تمام وجودم در آن لحظه زندگی می کنم و زنده هستم .
مرد :اما از لذت و رنج جاودانه بودن بی بهره هستی .
زن:برای من تنها چیزی که معنی داره لذت بردن و رنج برای من هیچ اصالتی نداره .
مرد:رنج ماهیتی جدا از ما نداره ، پس تو ناگزیری بپذیری،که رنج در درون ماست و همزاد و همراه ماست .هر لذتی با رنجی همراه شده .رنج نبودن تو و لذت حضور تو .هر میگساری شبانه که میکنی ، ناگزیر خماری سحرگاهانش در پیش است .

زن :اون کسی که گفته آنچه را نپاید ، دلبستگی را نشاید ،کی بوده ؟
مرد : سعدی
زن : مهمل بافته .چون زندگی یعنی عبور و عبور و عبور از مرزها ، از داشتن ها و حتا از بودن ها
مرد :آیا عضو باشگاه تنهایی می شوی .
زن : هرگز عزیزم .دوستت دارم
مرد:من هنوز در تردیدم ، میان تو و تنهایی .
زن: باش تا صبح دولتت بدمد
...
مرد:هستم

بخشی از دیالوگ سوته دلان

2008-06-15T17:03:00.002+04:30

ظروفچي (بهروز وثوقي) در اتاق با خرت و پرت هايش ور مي رود و با خود حرف مي زند.
مجيد پنزر خنزره، توپ داغونم نمي كنه، چش شيطون كر، توپ توپم، اين مال و منال مفتي، همچي هلو بر تو گلو گير نيومد، حاصل يه عمر جوب گرديه، آقامون ظروفچي بود، خودمون شديم جوب چي، جوب چي، آقا مجيد ظروفچي جوبچي، هه هه هه ميخ زنگ زده، زنجير زنگ زده، تارزان زنگ زده، ساعت زنگ زده، حواستو ضرب كن ، جمع كن، ساعت زنگ زده ديگه زنگ نمي زنه، چون زنگاشو زده، داداش حبيب، ما داداشيم، از يه خمير

هدیه ای از تازه از فرنگ برگشته ما آراز

پند

2008-06-15T16:44:00.004+04:30

پادشاهی درویشی را گفت :جمله ای گو که در لحظات غم ، شاد و در لحظات شادی غمگینم سازد .

درویش تاملی کرد و بگفت : این نیز بگذرد .

چند تکه از وجودم

2008-06-09T17:14:00.003+04:30

کهکشانها کو زمینم ؟
زمین کو خانه ام ؟
خانه کو مادرم ؟
مادر کو کبوترانم ؟
معنای این همه سکوت چیست ؟
من گم شدم در تو یا تو گم شدی در من ای زمان ؟
ای کاش هرگز آن روز از درخت انجیر پایین نیامده بودم .
......

دم بر کله می کوبد وشقیقه اش به دو نیم می شود ، بی آنکه بداند در خواب دیده است ، آتش را عقرب عاشق ...

......

سلام و خداحافظ !! اگر کلامی میان این دو یافتی بر آن اضافه کن .

با یادی از حسین پناهی که خودش و می شناسه و خودش می دونه

آقای عصبانی

2008-06-08T17:11:00.003+04:30

آقای عصبانی این روزها دیگه خیلی عصبانی نمی شه .صبح از خواب بلند می شه می ره یه دوش می گیره و قهوه جوش رو روشن می کنه و یک فنجون قهوه داغ می خوره تا چشماش باز بشه و بعدش دو تا نون تست می ذاره توی تستر و با صدای بلینگش اونا رو بر میداره.یه تخم مرغ عسلی با یه لیوان آب پرتقال می خوره .دنبال شورت و جوراب و شلوارش می گرده .اونها رو می پوشه و دندوناش و می شوره و از خونه خارج می شه.اون مدتی که تنها شده .یعنی کم وبیش همسرش و می بینه .چون روانکاوش کفته یواش یواش !!! آقای عصبانی یه روزی عصبانی بود از اینکه آخه چرا باید اینجوری باشه .پس از طی مسیر طولانی توی ترافیک به محل کارش می رسه و می دونه که باید با تمام تمرکز فقط کار کنه .آقای عصبانی ازکارهم کمی خستست .اون یواش یواش داره از سی هم عبور می کنه . می دونید که منظورم سی سالگیه .اون خیلی خوشحال نیست .هیچ چی اونجوری نشد که می خواست .مثل همه آدما که یه چیز دیگه می خوان ویه چیزدیگه می شه .خوب در هر صورت این قانونشه .نانوشتست .در هر صورت اون بعد از کار می ره ورزش و بعد می یاد دراز می کشه جلوی تی وی و یه شام مک دونالدی می خوره و می خوابه .ماهی هفت هزاردلار حقوق داره با بیمه و غیره می تونه زندگی کنه .آقای عصبانی این روزا تنها ست و گاهی یه ذره گریه می کنه .یه کم جدول حل می کنه و شطرنج بازی می کنه.آخرهفته رو می ره دیسکو و شب رو با یکی صبح می کنه .اون خیلی از این طعم زندگی خوشش اومده ....
چند وقته دیگه دوباره عصبانی می شه ....می دونم

سوته دل

2008-06-05T14:04:00.004+04:30

بله مش قاسم!عجب رسم غریبیه این عاشقیت .حق با تو بود ."آن وقتی که نمیبینیش توی دلت پنداری یخ میبنده ... وقتی که می بینیش یک هو آتیش توی این دلت بلند میشه، پنداری تنور نانوائی را روشن کردند".این تسلسل بودن و نبودن شده همه معنی زندگی .آره مشتی میگن این عاشقیت خیلی چیزه خسته و داغونیه .بعضی ها می گن بالا و پایین شدن هورموناست .این تفسیر و که تو دوست نداری .یعنی یه جورایی برات بلا موضوعه .شاعرها ترانه ها سرودند و نویسنده ها براش نوشتند و خواننده ها خوندند.ولی عاشق شدن کله خربزه ای سوته دلان یه چیزی دیگه بود.آره طفلی اول عاشق اون زن چلاقه شد .بعد هم عاشق اون روسپی .بعدش هم که داشت زندگی شو می کرد.با عشق می رفت دنبال یه لقمه نون .بعدش هم که اون خونه نقلی رو گرفت .راستی مشتی مردم چرا اینجوری اند.چرا روزهای قشنگ اون کله خربزه ای رو خراب کردند.به سودایی رفت و زندگی آغاز کرد.خوب داشت زندگی می کرد.قوانین کله گردها می گه با یکی باش که آفتاب و مهتاب ندیده .دندونهای سفیدوش و کسی ندیده .خانواده داشته باشه .از همه مهمتر باکره باشه .آخه شب حجله همه می خوان صدای جیغ و شنیدند توپ در کنند .افتخار باباهای سیبیلو این جیغ ست .افتخار مامانهایی که برای باز شدن بخت دختراشون سفره ابوالفضل نذرمی کنند .بیچاره ابوالفضل !!!آره مشتی بعد بگیر و ببندا خاستگار می یاد با سلام وصلوات و بعدشم چایی و آشنایی و مهریه و شیر بها و جهیز و عروسی و گل وشیرینی و بوق وبوق و بوق ....بعدش هم یه سقف بلند با آرزوهای بزرگ .بله مشتی این وهم یه روزی تموم می شه .وقتی وهم تموم می شه حقیقت کار خودش و شروع می کنه .اون موقع است که می گن آره بابا دیگه دوره ما که گذشته .ای بابا پس تکلیف اون همه برو و بیا چی می شه .می دونی مشتی من دلم واسه سوته دلان می سوزه .خیلی هم میسوزه واسه اونایی که می خوان بی تقید و تکلف آزاد باشند .می دونی سوته دلان رو دیدم و دلم گرفت .آره خیلی خیلی. طاقت نیورد و رو سنگهای امام زاده داوود جون داد .فکر می کرد عاشق شیطون شده این و داداشی بهش گفته بود.

point

2008-05-30T23:56:00.001+04:30

If you want something very badly set it free ,if it comes back to you its to yours forever ,if it dosn't it was never yours to begin with

ساعت پنج عصر

2008-05-28T17:19:00.003+04:30

ساعت پنج عصره .تو برای همیشه رفتی .در ساعت پنج عصر وقتی که تمامی ساعتها پنج عصر بود.تو رفتی .دیشب در خواب تو رو بدرقه کردم .روی پله پنجم ایستاده بودی .با من خداحافظی کردی .همه چیز به سردی زمستون پنج سال پیش بود.کتابهایی هم جامونده از اون روزا ،میدونی که کدوم رو میگم ؟لورکا و پناهی و کمی تولستوی .راستی یه فیلم هم هست .ماه تلخ اثررومن پولانسکی !!همون جهوده .اینا مونده ولی می دونم که به خاطره اینا برنمی گردی و من هم نمی خوام برگردی .به همین خیال باش !!!یه لیوان چای داغ که این حرفها رو نداره .یه سیگار توی یه غروب جمعه که از بی سیگاری می زنی زیر آواز و یادت می افته ای بابا به یه دوست خیلی عزیزی قول دادی.پس همون آواز رو می خونی وبس .سیگار هم مثل تو تاریخ مصرفش گذشته .تو تاریخ دار بودی .من نمی دونستم.می دونی بی خوابی که می زنه به سرت ممکنه یاد هر چیزی رو بکنی .اینکه چقدر تنهایی و تنهایی زیاد هم مثل هر چیز زیادی دیگه رنج آور می شه.باشه ولی از پله پنجم بر نگرد.ساعت پنج عصر ، یک دفتر یادداشت و یک پاکت خالی سیگار و یک سری کار تلنبار شده و یک سری آدم افسرده و یک سری آدم خوشحال و یک برنامه امتحانی که مثل کنه بهت چسبیده و یک سری خاطرات که مثل آدامس کف پاته و آینده ای مبهم که دوست نداری بهش فکر کنی .دلم برات می سوزه و شاید هم دل تو هم برای من بسوزه ولی یک پله پایین هم نیا برو جلو .اونجا دنیای زیباتریه و حالا که اونجا هستی
بدون که تنهایی خوبه و بهتر از بودن درجمعی که دوست نداری ...

هورا مستر پرزیدنت

2008-05-27T16:45:00.003+04:30

من در دوره‌ی تندخوانی شرکت کردم و «جنگ و صلح» را در بیست دقیقه خواندم؛ یک‌چیزی راجع‌به روسیه بود!
وودی آلن
بله جناب وودی آلن آقای رییس جمهور هم درست در همین 20 دقیقه کاملا توجیه شدند که رییس جمهور شدن هم مانند استاد دانشگاه بودن با یک کتاب آشپزی به زبان ساده امکان پذیر است.البته منظور بنده نیکسون و کارتر هستند.بله مستر پرزیدنت احساس می کنند طرحهای جهانی برای حل معظل غذا دارند.ایشان به طرز شگفت آوری علاقه به خواندن کتابهای قطور در بیست دقیقه دارند.من تصورم این است که شما و جملاتتان و فیلمهایتان بسیار الهام بخشند.در هر صورت ما هم فکر می کنیم همه چیز در بیست دقیقه ممکن تغییر کنه .شاید ما خوشحالیم و بسیار خوشحالیم که قیمت جهانی نفت بالا رفته و درآمد عجیب و قریب نفتی داره روز به روز به بالا رفتن قیمت مسکن و خوراک و ... کمک می کنه .بله بحران افزایش قیمت برنج و واردات بی امان کالا واقعا شاهکاره بزرگ آقای رییس جمهوره .

هورا قهرمان ...هورا...

Bohemian Rhapsody lyrics(Mercury

2008-05-25T19:29:00.001+04:30

Bohemian Rhapsody lyrics(Mercury)


Is this the real life?

Is this just fantasy?

Caught in a landslide,

No escape from reality

Open your eyes, Look up to the skies and see,

I'm just a poor boy, I need no sympathy,

Because I'm easy come, easy go, Little high, little low,

Any way the wind blows doesn't really matter to me, to me

Mama just killed a man,

Put a gun against his head, pulled my trigger, now he's dead

Mama, life had just begun,

But now I've gone and thrown it all away

Mama, ooh, Didn't mean to make you cry,

If I'm not back again this time tomorrow,

Carry on, carry on as if nothing really matters

Too late, my time has come,

Sends shivers down my spine, body's aching all the time

Goodbye, ev'rybody, I've got to go,

Gotta leave you all behind and face the truth

Mama, ooh, I don't want to die,

I sometimes wish I'd never been born at all

I see a little silhouetto of a man,

Scaramouche, Scaramouche, will you do the Fandango

Thunderbolt and lightning, very, very fright'ning me

(Galileo) Galileo (Galileo) Galileo, Galileo figaro

Magnifico I'm just a poor boy and nobody loves me

He's just a poor boy from a poor family,

Spare him his life from this monstrosity

Easy come, easy go, will you let me go

Bismillah! No, we will not let you go

(Let him go!) Bismillah! We will not let you go

(Let him go!) Bismillah! We will not let you go

(Let me go) Will not let you go

(Let me go) Will not let you go (Let me go) Ah

No, no, no, no, no, no, no

(Oh mama mia, mama mia) Mama mia, let me go

Beelzebub has a devil put aside for me, for me, for me

So you think you can stone me and spit in my eye

So you think you can love me and leave me to die

Oh, baby, can't do this to me, baby,

Just gotta get out, just gotta get right outta here

Nothing really matters, Anyone can see,

Nothing really matters,

Nothing really matters to me

Any way the wind blows

چیزی به نام زندگی

2008-05-24T14:50:00.001+04:30

امروز سری به آرشیو وبلاگم زدم .از اولین مطلبی که نوشتم تا امروز سه سال می گذره ودر طی این سه سال خیلی چیزها تغییر کرده .حتا دوستهایی که داشتم .کسانی که در زندگی من بودند و حالا دیگه نیستند .کسانی که جز خاکستری از خاطرات تلخ و شیرین ، چیز دیگه ای ازشون نمونده .به خودم نگاه می کنم که من هم تغییر کردم و آدم دیگه ای شدم.ازلابه لای این یادداشتهای پراکنده می تونم تکه پاره های حوادث رو کنار هم بچینم و با باورهای جدید خودم قیاس کنم و شاید حسرت خیلی چیزها رو از نبودن و نداشتنش بخورم و بگم کاش زمان به عقب برگرده و شاید هم با خودم بگم خیلی خوبه که فلان اتفاق نیافتد و حالا من مسیرم عوض شده و جور دیگه ای زندگی می کنم .به روز شمار که نگاه می کنم می بینم این روزها در آستانه سی سالگیم و چه زود سه دهه گذشته و اینکه چطور گذشت و من به کجا رفتم و درگذر این سالها چه کسانی آمدند و چه کسانی رفتند .من همیشه به دوستم می گم که ، احساس می کنم که زندگی مثل یک ترن می مونه و ما مسافران اون هستیم و هر کسی در ایستگاه مقصد خودش پیاده می شه و از ما خداحافظی می کنه.این روزها که الهام (خواهرم) پیگیره برای رفتن به کانادا و ادامه تحصیل و بعضی دوستان خوبم که می خوان به استرالیا و بریتانیا و ... خیلی ها که دیگه یا متاهل شدند و یا در فکر تشکیل خانواده هستند و خلاصه اینکه هر کدوم گرفتاری های خودشون رو دارند و به نوعی مسافرند .من همیشه از خداحافظی بیزار بودم و حالا هم همینطوره به خاطر اینه که واقعا آدم ها رو دوست دارم.اما در مورد زندگی مشترک که دو نفر آدم عهد می بنند که با هم باشند و کنار هم باشند و یک راه رو مشترک برند هم چیزهای زیادی دیدم و جای سووال برای من داره .اینکه چه طور آدما با هم یک عمر مسیری رو می رند و گاهی با تمام عشق و احساس و حساب و کتاب هم می رند .شاید بهتر بود بگم قراره برند .خلاصه اینکه نامزدی و برو وبیا و خیلی دنگ و فنگ و آداب ورسوم و تعهد و دردسر ، فقط برای اینکه احساس تنهایی می کنند؟نمی دونم این روزها که همه تغییرات اینقدر سریع اتفاق می افته و دنیای مدرن مارو به سوی تغییر سوق می ده و آدمها هم تغییر می کنند ، پس چه طور یک عمر باید کنار هم باشیم .به خاطره عادت ؟منافع مالی ؟بچه ؟نمی دونم .بهترین دوستان من در زندگی مشترکی که با عشق هم شروع کردند مشکل دارند.در آستانه تغییرات بنیادی روانی تصمیم به جدایی گرفتند و رفتند و برای همیشه اون آدم به خاطراتشون پیوسته و تکرار این ماجرای غم انگیز من رو به سمت این اندیشه سوق می ده که بالا خره لیلی و مجنون بودن بهتره و یا رومیو و ژولیت .درام بحث برانگیز رومیو و ژولیت ، همون چیزی که من در اطراف خودم می بینم .یکی از دوستان من می گه ازدواج عشق رو ویران می کنه!!و همین دوست من دو بار تا آستانه ازدواج رفته و سووال من اینه که اونهایی عاشقند می شندغایت کارشون می شه رومیو و ژولیت و اونهایی که بدون عشق ازدواج می کنند و حساب و کتاب می کنند که دیگه هیچ .
نمی دونم به این سووال ها باید چه پاسخی داد؟من می دونم گاهی آدمها به طور غریزی ازدواج می کنند و خوب عادت می کتتد و در آیین ها ی مختلف زندگی فراموش می کنند که تنها هستند و همین کافیه .شاید همین حس خانواده داشتن و استقلال و متعهد بودن و تیماداری کردن زن و بچه و رفتار غریزی کافی باشه .
نمی دونم ، واقعا نمی دونم

خداحافظ امپراطور

2008-05-19T11:12:00.002+04:30

باید بوسه ای زد بر دستان امپراطور.این جام واین جماعت که تو را اینگونه در بر گرفته اند و ازحضورت اعتباربدست می آورند واین مردمانی که روزی می گفتندقطبی میهمان دوروز است حالا در حضورصد هزار تماشاگر وسلطان علی پروین ،امپراطور جدیدی را می بینندو در برابرش سرتعظیم فرود می آورندومن و تماشاگرانی که تو را فهمیدند به افتخارت به پا خاستند و حتا قبل بازی با صبا هورا کشیدند.تو یک قهرمانی و می دانی قهرمان ماندن سخت است.پرسپولیس امسال را دوست داشتم و حضورت را وقتی که با آرامش به زمین نگاه می گردی .لحظه ای که قلبت را به مردم دادی و مردم هم قلبشان را به تو دادند .حضور یکصد هزار نفر در استادیوم و میلیون ها نفر وسکوت و بغض تا لحظه رستگاری ما در نود وششمین دقیقه و فریاد من و آراز و آرش و میلیون ها نفر وجرعه ای ویسکی که ما به سلامتی تو نوشیدیم و بغضهای ما که شش سال در گلو فرو خورده بودیم ناگهان ترکید.
همه ما ازتو متشکریم.درود بر امپراطور .تو قهرمان همیشه ما خواهی ماند.تو قلبهای ما را ربودی وپرسپولیس و پرسپولیسی ها امروز یک امپراطور دارند

جستاری میان دو هیچ

2008-05-17T14:36:00.004+04:30

باد بی امان می وزد.من احساس آدمی را دارم که کنار جاده در یک ایستگاه متروک و فراموش شده انتظار بیهوده می کشم.یادم رفته بود که خودم هم فراموش شدم.نه ببخشید فراموش کردم.نمی دانم حالا یا برای همیشه ...فکرکنم برای همیشه.بی شک اینجایی که من هستم بهشت نیست .جهنم هم نیست.بلکه منطقه ای است میان دوهیچ
راستش ساعت شش صبح و من همش فکر می کنم شش عصره .راستش من ازاون روزی که بند ساعتم پاره شده احساس می کنم ساعت احتیاج ندارم.فکر کنم مرده ام و باید منتظره نکیر و منکری که بابا بزرگ می گفت باشم.آره راستی ازاون غروب که بابا بزرگ مرد دوازده سال آزگاره می گذره.می دونید چرا یادمه چون دوازده سال که کسی من و قلقلک نداده و من ازته دل نخندیدم.شاید دوازده سال مرده ام و خبر نداشتم.راستی فکر کنم اون پشمالو که داره می یاد ازراییله
چه قدر باد می یاد.یک کم بیشتر وقت بده .آخه من کلی تپه نریده دارم
زندگی بود جستاری میان دو هیچ

مردی که از مریخ آمد

2008-05-06T16:40:00.004+04:30

درود بر مردی که از مریخ آمد

افشین قطبی فارغ التحصیل رشته مهندسی الکترونیک که مدت سی سال خارج از ایران زندگی کرده و حالا نزدیک به یک سال که به ایران سرزمین عجایب آمده بازگشته .در این مدت اونقدر چیزهای عجیب و غریب دیده و آدمهای رنگ و وارنگ و اتفاقاتی که فقط در ایران سعادت دیدنش رو داشت
مردی که من به احترامش بلند می شم و براش هورا می کشم.شاید می دونست با حضورش در ایران وارد معرکه ای می شه که گذر ازش کار بسیار سخت و دشواری .اما اومد و با چشمهای اشک آلود نشون داد که ایرونی و خاک وطنش رو دوست داره به آوازهای سزمین مادریش تعلق داره.وقتی وارد معرکه لیگ فوتبال ایران شد با خودش یک لبخند زد و با نگاهی به این جماعت فوتبالیست فهمید پا گذاشتن از یک سرزمین متمدن به این جنگل مولا چقدر می تونه سخت و طاقت فرسا و در عین حال آموزنده باشه.فوتبالیست های ما که جونشون در می ره برای تیتر اول شدن.مدل مو و لباس و اینکه کلا قوره نشده مویز شن.اول فوتبالیست خوبی باش و بعد یک شومن .تازه در بهترین حالت میشی بکام وسر از لوس آنجلس در میاری
به هر حال کارش رو آغاز کرد و من به عنوان یک هوادار تصور چنین پرسپولیسی رو نداشتم.بگذریم کار من پرداختن به مساله فوتبال نیست .اما حضور مردی که حرف از قهرمانی با این وضع مدیریتی و وضع چمن و بازیکن و امکانات فقط یک روحیه حرفه ای و یک مرد کاربلد می خواد.یک اصیل زاده که اومده فضای پروین ها و حجازی ها و قلعه نوعی ها و علی دایی ها رو بشکنه و فرهنگ و ادبیات جدیدی رو با کلام و رفتار خودش به فوتبال ما تزریق کنه .آخرین سکانس از نمایش مردان ایرانی در برابر قطبی بر می گرده به رفتار قلعه نویی و دایی و پیش تر ازاون فیروز کریمی و ناصر حجازی

دردرون تیم پرسپولیس مرد تمام شده ای به نام مرزبان و یک سیاس به نام حمید استیلی و دارو دسته شهرستانی تبار مثل شیث و نیکی و مامانی وسازمان تربیت بدنی و فدراسیون فرمایشی و روزنامه ها و گزارشگرها و ژورنالیست ها و همه همه نگران این اوضاع و تغییراتی بودند که مردی که از مریخ آمده بود رو آچمز کنند

اما او یک مریخی است .یک امپراطور و الحق که چه لقبی افشین امپراطور
بله هورا کشیدن دیر نیست .هورا افشین امپراطور

تو ایستادی برای قهرمانی نه تو قهرمانی و برنده .لبخند ی که گوشه لبهات هست و عصبانیت رقبای تو نشان از امپراطوری توست راهی که تو آغاز کردی خیلی چیزها رو عوض می کنه

درود بر افشین امپراطور

نقد و نقادی

2008-02-03T15:48:00.000+03:30

در پی ارسال یک متن از طرف یکی از دوستانم در مورد آخرین اثر بهرام بیضایی با نام "افرا" و به اصطلاح نقد کار استاد و صحبت پیرامون این اسطوره تیاتر و نمایشنامه نویسی ایران ،چند نکته به ذهنم آمد که ترجیح دادم در وبلاگم بنویسم.
آنچه که من در نوشته دوست عزیز مان خواندم یک تحلیل ژورنالیستی آبکی بود برای کسانی هفته نامه خانواه وسلامت می خوانند.یک نوع تحلیل احساسی ، همراه با کلماتی نظیر افسوس و غیره ...
ایرانیان احساس می کنند که هر وقت بحث آشپزی باید در مورد طبخ اسپاگتی ابراز نظر کنند.در مورد موسیقی حتما باید اسم آثار کلاسیک رو ببرند و در مورد طب همه سخن می گن الا طبیبان .ما مردمانی هستیم با متوسط یک دقیقه مطالعه در طول روز و جز سیاسی ترین ملل دنیا .حتا آب خوردن ما هم سیاسی و سعی می کنیم با نظر پردازی و البته حرفهای دیگران را بازگو کردن از خودمون یک چهره فرهیخته به نمایش عموم بگذاریم.
واقعا کدام یک از آلمانی ها اینقدر در مورد برشت و ریلکه گزافه گویی می کنند که ما در مورد بیضایی و سمندریان .وقتی سووال می کنی در تمام طول زندگی ت چند تا نمایشنامه خوندی و یا چند تیاتر روی صحنه را دیدی و یا می دونی که در پشت چشمان این مردمان که خاک صحنه می خورند چه رنجهایی نهفته است .به راحتی می گویند :هیچ ،یک یا دو نمایشنامه نیمه تمام.
......
القصه بیضایی را با باشو غریبه کوچک شناختم .در تمام طول این سالها و در میان تمام خواندنی ها و دیدنیها و نوشتنی ها در مورد جنگ و جنگ زدگی ، تنها و تنها باشو را به یاد می آورم.مرگ یزدگرد را خواندم بدون آنکه بدانم نویسنده کیست و گریستم و گریستم و گریستم.معنای ایمان را در "مسافران بیضایی" در چشمهای جمیله شیخی یافتم و بازی درخشان بهترینهای تیاتر ایران.من رنجهای بیضایی را نمی دانم.نمی دانم چه کشیده تا افرا را به نمایش درآورد.من برای رسیدن به نمایش فقط کمی تو ترافیک بودم و غرغر کردم.
.......
کسی می تواند زبان به نقد بگشایدکه پایان نامه دکترایش را به برشت تحویل می دهد.ما با این سخنان هنرمندانه همان کاری را با بیضایی می کنیم که نسل های قبلی با گلستان کردند.به هرحال امیدوارم روزی کسانی از بیضایی ها نقد کنند که متوسط مطالعه شان در طول روز 2 تا 3 ساعت باشد...

یک سووال و چندین پاسخ

2008-01-27T18:28:00.000+03:30

سوال: چرا مرغ از خيابان رد شد؟

ارسطو : طبيعت مرغ اينست که از خيابان رد شود .
موسي : و آنگاه پروردگار از آسمان به زمين آمد و به مرغ گفت به آن سوي خيابان برو و مرغ چنين کرد و پروردگارخشنود همي گشت .
مارکس: مرغ بايد از خيابان رد ميشد . اين از نظر تاريخي اجتناب‌ناپذير بود .
خاتمي : چون ميخواست با مرغهاي آن طرف خيابان گفتگوي تمدنها بکند.
رياضيدان : مرغ را چگونه تعريف ميکنيد؟

نيچه : چرا که نه؟

فرويد: اصولاً مشغول شدن ذهن شما با اين سؤال نشان ميدهد که به نوعي عدم اطمينان جنسي دچار هستيد . آيا در بچگي شصت خود را ميمکيديد؟

داروين: طبيعت با گذشت زمان مرغ را براي اين توانمندي رد شدن از خيابان انتخاب کرده است .

همينگوي: براي مردن . در زيرباران.

اينشتين: رابطهء مرغ و خيابان نسبي است.

سيمون دوبوار : مرغ نماد زن وهويت پايمال‌شدهء اوست . رد شدن از خيابان در واقع کوشش بيهودهء او در فرار از سنتها و ارزشهاي مردسالارانه را نشان ميدهد.

پاپ اعظم: بايد بدانيم که هرروز ميليونها مرغ در مرغداني ميمانند و از خيابان رد نميشوند .توجه ما بايد به آنها معطوف باشد. چرا هميشه فقط بايد دربارهء مرغي صحبت کنيم که از خيابان رد ميشود؟

صادق هدايت: از دست آدمها به آن سوي خيابان فرار کرده بود غافل از اينکه آن طرف هم مثل همين طرف است، بلکه بدتر .

شیرين عبادي : نبايد گمان کرد که رد شدن مرغ از خيابان به خاطر اسلام بوده است . در تمام دنيا پذيرفته شده که اسلام کسي را فراري نميدهد .

روانشناس : آيا هر کدام از ما در درون خود يک مرغ نيست که ميخواهد از خيابان رد شود؟

نيل آرمسترانگ : يک قدم کوچک براي مرغ، و يک قدم بزرگ براي مرغها .

حافظ : عيب مرغان مکن اي زاهد پاکيزه سرشت، که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت .

کافکا : ک. به آن سوي خيابان کثيف رفت . مرغ اين را ديد و به سوي ديگر خيابان فرار کرد، ضمن اينکه به ک . نگاهي بي‌توجه و وحشتزده انداخت . اين ک. رامجبور کرد که دوباره به سوي ديگر خيابان برود، تا مرغ را با حضور فيزيکي خود مواجه کند ودست‌کم او را به احترامي وادارد که باعث گريختن مجدد اوشود، کاري که براي مرغ دست کم از نظر اندازهء کوچک جثه‌اش دشوارتر مينمود

بيل کلينتون : من هرگز با مرغ تنها نبودم .

فردوسي : بپرسيد بسيارش از رنج راه، ز کار و ز پيکار مرغ و سپاه .

ناصرالدين‌شاه : يک حالتي به ما دست داد و ما فرموديم ازخيابان رد شود . آن پدرسوخته هم رد شد .

سهراب سپهري : مرغ را در قدمهاي خود بفهميم، و از درخت کنار خيابان، شادمانه سيب بچينيم .

جرج دبليو بوش : اين عمل تحريکي مجدد از سوي تروريس جهاني بود و حق ما براي هر نوع اقدام متقابلي که از امنيت ملي ايالات متحده و ارزشهاي دموکراسي دفاع کند محفوظ است .

ــ سعدي : و مرغي را شنيدم که در آن سوي خيابان و در راه بيابان و در مشايعت مردي آسيابان بود وي را گفتم : از چه رو تعجيل کني؟

گفت: ندانم و اگر دانم نگويم و اگر گويم انکار کن

احمد شاملو : و من مرغ را، درگوشه‌هاي ذهن خويش، ميجويم .من، ميمانم. و مرغ، ميرود، به آن سوي خيابان . و من، تهي هستم، از گلايه‌هاي دردمند سرخ.

رنه دکارت : از کجا ميدانيد که مرغ وجود دارد؟ يا خيابان؟ يا من؟

لات محل : به گور پدرش ميخنده هيشکي نمتونه تو محل ما از خيابون رد بشه، مگه چاکرت رخصت بده . آي نفس‌کش

بودا : با اين پرسش طبيعت مرغانهء خود را نفي ميکني

پدرخوانده : جاي دوري نميتواند برود .

فروغ فرخزاد : از خيابانهاي کودکي من، هيچ مرغي رد نشد .

ماکياولي : مهم اينست که مرغ از خيابان رد شد.. دليلش هيچ اهميتي ندارد. رسيدن به هدف، هرنوع انگيزه را توجيه ميکند .

پاريس هيلتون : خوب لابداونور خيابون يه بوتيک باحال ديده بوده.

هيتلر: اگر ارادهء ما همچنان قوي بماند، مرغ را نابود خواهيم کرد! فولاد آلماني از خيابان رد خواهد شد.

احمدي‌نژاد: خيابان و فناوري رد شدن از خيابان که کشورمان از آن برخوردار است حاصل رشد علمي جوانان ايران و حق ملت ايران است . ما به رد شدن از خيابان ادامه خواهيم داد .موج معنويت و بيداري در دنياي اسلام، به اميد خدا به زودي اين مرغ را از دامان دنياي اسلام پاک خواهد کرد

نویسنده :نمی شناسم .

مسخ

2007-12-08T15:17:00.000+03:30

روز اول عاشق شدم و تو را به خاطر وجود و هستیت ستایش کردم.

روز دوم عاشق شدم و تو را به خاطر آنچه در چشمانت بود ستایش کردم و شبهایی با این سودا با تو به صبح رساندم.

روز سوم عاشق شدم زیرا که اندامت را پسندیدم و برجستگیهای اندامت کابوس شبهای طولانی من تا به سحر بود و بدین گونه چند شبی را با این کابوس به صبح رساندم.

روز آخر عاشق شدم ، زیرا که عاشقی عادت من بود.شب در کنارت خوابیدم و صبح فراموشت کردم.

از آن زمان به بعد عاشقی رسمی است که روسپیان برای من به جا می آورند.درپس کوچه های خلوت من دیگر هیچ بلبل عاشقی آواز نمی خواند.

میوه ممنوعه

2007-12-04T16:07:00.000+03:30

آنچه من در چشمان تو می بینم ، برق امیدی است به روزهایی در آینده که هرگز نخواهند آمد . تمام امید و آرزوهایت در زیر خاکسترهای بی خیالی و تردید این جماعت هزار و یک رنگ مدفون خواهد شد. تمام آنچه من از خیال تو می خوانم ، همانا زیستن در سرزمینی است که مزد گورکن از بهای آزادی آدمی افزونتر نیست .تو در سرزمین بوقلمون صفتان تشنه راستی خواهی ماند و سپس در این کویر برهوت لاقیدی و دروغ و نیرنگ و فریب نفله خواهی شد . درست در میانه راه .بر این زمین تافته که خاکش از نفرین بافته ، تو هیچ سایبانی جز خیال خودت نداری و نخواهی داشت .پس بر این خواهی زیست و خواهی مرد .من در پس اشکهایت شکمهای برآمده گرسنگانی را می بینم که عمرشان چون پت پت رنجور شمعی است در جوار مرگ و نگاه کرکسهای گرسنه به این بی رمقی دوخته شده است.مردمانی در تنهایی در زیر آسمان این شهر هستند که هر روز به امید صبح فردا از خواب بر می خیزند و فردا نیز چون دیروز است و هیچ نثار آنها ست و پوچ نثار تو.من در بغض در گلو پیچیده ات ترانه آزادی می بینم و فریادی که می گوید آه آزادی نفرین بر تو ای دروغ بزرگ .این نفرین روزی گریبان من و تو را خواهد گرفت . روزی من وتو بر این خاک خواهیم افتاد.اما آنروز من بر این روح بلند تو رشک خواهم برد.بر این جسمی که جاودانه خواهد ماند .زیرا که بااین خاک پیوندی عمیق خورده است .روزی فریادهای تو در کوچه و پس کوچه های دل این مردمان خواهد پیچید .خواب این خفتگان چند آشفته خواهد شد و بیداری و آگاهی ، طعم سیب ممنوعه این مردمان خواهد شد.من درچشمان تو خواب می بینم ای بازمانده جاوید روز!!!!

رابرت دنیرو و ژولیت بینوش بازیگران فیلم کیارستمی

2007-10-16T17:29:00.000+03:30

عباس کیارستمی پس از حضور در جشنواره کن و همراهی با دیگر فیلم سازان مجموعه فیلمهای کوتاه سفارش کن،در نشست خبری شرکت ام کادو که با حضور ژولت بینوش و مارین کارمیتز برگزار شد. خبر تولید فیلم رونوشت برابر اصل است در مهر ماه را خبر داد. کیارستمی که در آن مقطع بازیگر مرد اصلی فیلم را انتخاب نکرده بود،سرانجام با رابرت دنیرو برای حضوردر فیلمش به توافق رسید و به دلیل تعهد دنیرو در پاییز،فیلم برداری فیلم به بهار سال آینده موکول شد. بی تردید حضور رابرت دنیرو و ژولیت بینوش در فیلم کیارستمی یک اتفاق بزرگ برای سینمای ایران خواهد بود. برنامهی بزرگداشت کیارستمی نیز از روز سیام مرداد تا 22 شهریور با نمایش ده فیلم او در آرشیو فیلم فنلاند در هلسینکی برگزار شد و کیارستمی پس از حضور در این برنامه در جشواره فیلم ونیز حضور یافت تا جایره شیر طلایی افتخاری برناردو برتولوچی را به او اهدا کند .
کیارستمی در تیر ماه به عنوان رییس هیات داوران جشواره فیلم «آفتاب نیمه شب» فنلاندی نیز که اوکی کوریسماکی برپا کرده، در برنامه ای ویژه مجموعه ای از فیلم های کیارستمی را به نمایش گذاشت و این فیلم ساز ایرانی با تماشاگران فنلاندی به گفت وگو درباره آثار خود پرداخت. از شانزدهم تیر نیز به مدت تقریبا دوماه همه فیلمهای کیارستمی در برنامهای که با همکاری دانشگاه کالیفرنیا،موزه هنر بر کلی وآرشیو فیلم پاسیفیک در برکلی کالیفرنیا برپا شده بود،به همراه نمایشگاه عکسهای وی برای دوستداران آثار او به نمایش در آمد. کیارستمی در ایران نیز همچنان پی گیرانه کارگاه آموزش فیلم سازی خود را برای گروهی از جوانان ادامه داد و تیتراژفیلم به همین سادگی (رضا میرکریمی) را ساخت و پوستر یازدهمین جشن سینما را نیز طراحی کرد .
در «مرکز فرهنگی ژرژ پمپیدو» پاریس
«مرکز فرهنگی ژرژ پمپیدو» پاریس یکی از مهم ترین مراکز فرهنگی اروپا است و برای بسیاری از هنرمندان جهان، عرضه آثارشان در آن جا افتخار بزرگی است. این مرکز برای نخستین بار است که آثار یک هنرمند ایرانی را به شکل گسترده ای به نمایش می گذارد. مجموعه فیلمهای کیارستمی،نمایشگاه عکس ها و چیدمان درختان و نیز فیلم هایی که دیگران راجع به کیارستمی ساخته اند در یک مجموعه گسترده به مدت سه ماه مداوم برای بازدید کنندگان به نمایش گذاشته می شود. در این برنامه بزرگ که ستایش از ویکتوراریسه سینماگر و نقاش اسپانیایی همراه است،مکاتبات فیلمی این دو سینماگر نیز نمایش داده میشود. نزدیکی غریبی در کارهای این دو سینماگر- که در یک سال و یک ماه، به فاصله چند روز به دنیا آمده اند- وجود دارد. آن ها پس از آَشنایی اولیه شروع به مکاتبه با هم کردند و طی چند سال به جای قلم،دوربین فیلم برداری به کار بردند و برای هم نامه های فیلمی فرستادند که مجموعه بسیار جالبی از کار در آمده است.
در همین برنامه همه آثار اریسه(نقاشی،فیلم ها،و غیره) نیز هم زمان به نمایش در می آید و نوعی گفت و گوی دو فرهنگ (ایران و اسپانیا) در پاریس است. این برنامه که مکاتبه های اریسه- کیارستمی نام گذاری شده و تا هجدهم دی ادامه خواهد یافت .
مطبوعات فرانسه از پیش از شروع برنامه به نوشتن مطالب گوناگون راجع به این برنامه پرداخته اند. از جمله ماهنامه بسیار معتبر پوزیتیف به سردبیری میشل سیمان، نوشتهای که کیارستمی منتشر کرده که برای نخستین بار در این نشریه چاپ می شود. در واقع پس از موفقیت زیردرختان زیتون است و در این داستان تماشاگر ماجرا را پس از تمام شدن فیلم دنبال میکند که در واقع طاهره عاشق حسین بوده و هر چه به دنبال حسین می رود به نتیجه نمی رسد زیرا حسین در زندگی واقعی،زن و فرزند دارد و ماجرا حضور همه اهالی دهکده در فیلم مطرح می شود و یک دورغ بزرگ که... این فیلم نامه بسیار زیباست اما آن زمان طعم گیلاس ذهن کیارستمی را به شدت مشغول کرده بود و ساخت این فیلم نامه موقتاٌ منتفی شد .
فیلم های کیارستمی و اریسه هر روز در دو سالن مرکز فرهنگی ژرژ پمپیدو به نمایش در خواهد آمد و تغزیهُ کیارستمی نیز در این برنامه گنجانده شده است. به این مناسبت بسیاری از فیلم های کوتاه و بلند کیارستمی به شکل دی وی دی وارد بازار می شود. یک کتاب تحلیل از آثار کیارستمی نیز انتشار می یابد با نام عباس کیارستمی:پشت و رو نوشته یوسف اسحاق پور نویسنده ایرانی مقیم فرانسه و به زبان فرانسوی، چنین نگرشی تاکنون در هیچ جای دنیا با این تفصیل راجه به کیارستمی سابقه نداشته است. اسحاق پور سال هاست در دانشگاه سوربن پاریس تدریس سینما می کند و کتابهای بسیاری به زبان فرانسه راجع به سینما نوشته و از دید فلسفی روان کاوانه و بر زمینه فرهنگی تاریخی هر مؤلف، به آثار او می پردازد. اسحاق پور نخستین کتابش را سال1966دربارهی آثار ویسکونتی منتشر کرد و کتابهای دیگری هم راجع به مدرنیته در سینما (1982)،سینمای معاصر(1986)،ساتیا جیت رای ،گدار و... نوشته است. مهم ترین کتاب او در باره ارسن ولز در سه جلد پارسال منتشر شد و جایزه کتاب سینمایی سال فرانسه را به دست آورد. یک کتاب پربار و خواندنی نیز از منتقد مجله پوزیتیف،استفان گوده با عنوان گفت و گوها در باره عباس کیارستمی هم زمان با نمایشگاه منتشر می شود. از کیارستمی و در باره کیارستمی 43 فیلم به نمایش در می آید .
منبع مجله فیلم

محمد حقیقت

سوگ

2007-07-16T16:40:00.000+03:30

سلام .می دانی چه قدر منتظر مانده ام ؟آری !!!نمی دانی و ندانستن هرگز برای تو عیب نبوده است

من به اندازه یکبار گردش ستاره هالی به دور این سیاره منتظر بودم و تو نمی دانی.چه افسوسی و چه آهی و چه نگاهی که ملتمسانه و کودکانه در آینه می شکند و در سراشیبی همانی راهی که اول بار تو را دید و بوییدو بوسیدورفت ،آینه را شکست و خویش را شکست و تو را شکست .هیهات که چه سقوط با شکوهی و چه تنهایی با ارزشی و چه پوستین گشادی آکنده از شپشهای خاطرات تلخ و شیرین که زیر آسمان این شهر مرا می خاراند.من در حدود هزاران فرسنگ پای پیاده در میان خار و خاشاک و سنگریزه جولان دادم وسختی کشیدم هر شب به امید اینکه ستاره تو را ببینم به آسمانها چشم دوختم و فریاد زدم !!!آهای با شماها یم ای آنانی که نمی بینید و نمی فهمید ، منم من این بی کاروان کولی که هر چه دیدم و هر چه گفتم با شما ندیدید و نفهمیدید.هر کدامتان گفتید سلام و اونگاه خداحافظ و بدینسان مرا در میان بهت خویش رها کردید .با توام پرنده کوچک خوشبختی که به خیال زیستن در سرزمینی دیگر خود را فروختی به بهایی ناچیز و اکنون ستاره ات هم دیگر از این شهر نمی گذرد .به سان آن قحبه تنها که می زد جامش را به جام هر که بعد از ماست

..........

ای مناره بی خیالی و تردید و ای یادآورجام زهر دوستی ، آرزومندم در زیر آسمان این دنیا آسوده بخوابی

مانده در راه

2007-06-23T17:09:00.000+03:30

هر گاه در محاصره تردید قرار می گیرم ، بی درنگ تصمیم می گیرم و هر گاه از راهی که آغاز کرده ام خسته می شوم ، بی درنگ به یاد آن چرایی می افتم که به خاطر آن سفر را اغاز کرده ام.

سکوت

2007-06-04T18:16:00.000+03:30

ساعت ده دقیقه مانده به ده صبح ، صدای برخورد دو ماشین به یکدیگر و پیامد آن آژیرآمبولانس و من که مبهوت شده بودم و باسرعت باور نکردنی در تونلی سیاه به سمت پایین حرکت می کردم و ناگهان با فشار زیاد از طرف دیگر تونل خارج شدم . این فشار فیزیکی زیاد رو هیچ وقت و هیج کجا تجربه نکرده بودم .در طرف دیگر تونل همانند یک منظره عجیب و غریب و نامتعارف بود
من از این فاصله جنازه مردی رو می دیدم که شبیه من بود و تلاش برای نجات او سرانجامی نداشت .درحالی که من سعی می کردم به آنها بفهمانم من زنده و سلامت هستم ثمره ای نداشت
ناگهان کسی را دیدم که یه سراغ من می آید .چهره خندان و آرامی داشت .از من پرسید تازه رسیدید؟ پاسخ دادم بله .گفت : منتظر باش می یاند دنبالت .پرسیدم کی ؟بدون دادن پاسخی محو شد . من مطمین بودم کابوس می بینم .در آنجا نه خورشید بود و نه زمان .ناگهان بدون احساس تغییر فیزیکی ، در بهت بی پایانی صدایی شبیه یک سروش بلند از من پرسید : وقت تمام شد !!!! چه کردی؟؟؟
پشت سرم سایه محو از تو دیدم که بر روی قبرم شاخه گلی گذاشتی ، نم اشکی ریختی و رفتی .من ماندم وسکوت و تنهایی و یک سووال بدون پاسخ